Το άδικο να λέγεται!

Νίκος Γ. Δρόσος 

 

Το κύριο χαρακτηριστικό του προσχεδίου του προϋπολογισμού είναι η σημαντική αύξηση των έμμεσων φόρων. Των μόνων που θεωρούνται εξ ορισμού άδικοι καθώς πλήττουν τους ασθενέστερους και που -επιπλέον- ενισχύουν τις τάσεις φοροδιαφυγής. Αρκεί; 

 

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Εάν η κυβέρνηση επιθυμεί, όντως, μεγαλύτερα φορολογικά έσοδα από τους έμμεσους φόρους, δεν έχει παρά να πατάξει τη φοροδιαφυγή.

Αντ’ αυτού, η αύξηση της έμμεσης φορολογίας που προβλέπει το προσχέδιο προϋπολογισμού το οποίο κατατέθηκε χθες στη Βουλή, κατά 1,464 δισ. ευρώ, στα 26,268 δισ. ευρώ, όχι μόνον αυξάνει το κίνητρο -και άρα τη ροπή- για πράξεις φοροδιαφυγής, αλλά φαλκιδεύει και την όποια αναπτυξιακή προοπτική διαθέτει αυτός ο τόπος.

Από το Σύ.ρι.ζα στο Διό.ρι.ζα

 

Ο Σύριζα, ήρθε στην εξουσία καταγγέλλοντας σε όλους τους τόνους και σε όλες τις δυνατές αποχρώσεις το παλιό κομματικό σύστημα για τις παθογένειες που κουβαλούσε. Ήταν αρκετοί όμως λίγοι μήνες, για να αποκαλυφθεί ότι το νέο που επαγγελλόταν ήταν πιο παλιό και από το παλιό. Εφοδος για την κατάληψη του κράτους με όλα τα μέσα, με όλες τις μεθόδους. Κομματικά στελέχη, πρώην βουλευτές συγγενείς, φίλοι σε μια επέλαση αναξιοκρατίας διορίζονται καθημερινά σε υπουργεία, δημόσιες υπηρεσίες, πολιτικά γραφεία.

Δεν είναι όμως μόνο η διάψευση των υποσχέσεων, η απίστευτη  αναντιστοιχία με την πραγματικότητα. Είναι και η πέρα από κάθε ηθική παράδοση της αριστεράς, προσπάθεια δικαιολόγησης της κομματικής κατάληψης του κράτους, εν ονόματι των... αγώνων και των θυσιών του παρελθόντος. Με αποκορύφωμα τη θρασύτατη παρέμβαση του γραμματέα της νεολαίας, με την οποία επαιρόταν για το διορισμό συγγενών και φίλης του εν ονόματι των υπηρεσιών που έχουν προσφέρει στο κόμμα και της αγωνιστικής παράδοσης της οικογένειας του!

Τέρμα τα ψέματα

Ηταν μια φορά κι έναν καιρό ένας υποψήφιος που ήθελε να γίνει πρωθυπουργός. Πήγε λοιπόν στους ψηφοφόρους και τους είπε: «μήπως θέλετε νερό παραπανίσιο; Θα σας το φέρω. Ποτάμι θα σας φέρω. Ποτάμι από διπλανό νομό θα μεταφέρω». Οι ψηφοφόροι μπορούσαν να τον διαολοστείλουν. Προτίμησαν να χάψουν την  υπόσχεση. 

Είκοσι χρόνια αργότερα ο γιος του, πρωθυπουργός κι εκείνος, υποσχέθηκε τα ίδια, να κάνει την εκτροπή. Και τον πίστεψαν και τον ψήφισαν. Τα έργα ξεκίνησαν, το  νερό ποτέ δεν έφτασε στον προορισμό του. Σαράντα χρόνια αργότερα ο εγγονός του άλλαξε τη ρητορική, μίλησε για οικολογία και σταμάτησε το έργο. Είχε δαπανηθεί για το τίποτα σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ευρώ.

Δημιούργημα του κ. Τσίπρα το τρίτο Μνημόνιο

Το τρίτο Μνημόνιο όχι μόνο φέρει την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα αλλά είναι δημιούργημα της διακυβέρνησης που αυτοαποκαλείται «πρώτη φορά Αριστερά».

Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που εφήρμοσε η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα με πρώτο «βιολί» τον Γιάννη Βαρουφάκη.

Και τούτο διότι για να μπει μια χώρα σε πρόγραμμα και να υπογράψει Μνημόνιο πρέπει να συντρέχουν οι εξής τρεις προϋποθέσεις:      

Πρώτον, να έχει πρωτογενές έλλειμμα.

Δεύτερον, να βρίσκεται σε ύφεση.

Τρίτον, το τραπεζικό της σύστημα να χρειάζεται κεφαλαιακή ενίσχυση.

Πως την πάτησε ο κ. Τσίπρας

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές βάζοντας κόκκινες γραμμές, αλλά χωρίς να έχει Σχέδιο Β.

Πίστευε ότι η απειλή για έξοδο από το ευρώ και η σκληρή και ανυποχώρητη στάση, αρκούσαν για να χαλαρώσουν οι ευρωπαίοι τη λιτότητα.

Πως οι πιστωτές θα ήταν αυτοί που τελικά θα υποχωρούσαν στο chicken game* που έπαιξε με οδηγό τον Γιάννη Βαρουφάκη, γιατί η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα τους δημιουργούσε ανυπέρβλητα προβλήματα.

Όμως, θα έπρεπε να είχε στοιχειωδώς προετοιμαστεί για την έξοδο. Να τους δείξει ότι το εννοεί. Οσο δεν είχε Σχέδιο Β, οι πιστωτές γνώριζαν ότι αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στριμωγμένος στα σκοινιά.

Από το «ηρωικό» ΟΧΙ στο ορθολογικό ΝΑΙ

του Νότη Παπαδόπουλου

Προφανώς φταίει η Παιδεία μας ή κι ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μεγαλώσει  - δεν εξηγείται αλλιώς. Πως γίνεται  ξαφνικά να προβάλλεται ως εθνικό πρότυπο από μεγάλο μέρος του  ελληνικού πληθυσμού  το Κούγκι του καλόγερου Σαμουήλ, οι τριακόσιοι  του Λεωνίδα ή ο χορός του Ζαλόγγου;

Καλύτερα περήφανοι, δοξασμένοι και πάμφτωχοι με καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και επιστροφή στη δραχμή  παρά να αποδεχτούμε τα μνημόνια λιτότητας του κ. Σόιμπλε, να υποστούμε δηλαδή κάποιες θυσίες ακόμη παραμένοντας μέσα στην Ευρωζώνη.

Μόνο που αντίστοιχα προγράμματα λιτότητας έχουν ακολουθήσει πριν από μας η ίδια η Γερμανία για  χρόνια (η περίφημη ατζέντα 2010 του Σρέντερ), η Ισπανία, η Ιταλία και φυσικά όλες οι χώρες που μπήκαν σε μνημόνιο   - η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος. Οι πρώτες δύο βρίσκονται ήδη στις αγορές και έχουν βγει στην ανάπτυξη ενώ η Κύπρος θα βγει το επόμενο εξάμηνο.

H κατάρα της Κασσάνδρας

του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο λαός ανέλαβε με θάρρος και παρρησία την ευθύνη της διαπραγμάτευσης, της σωτηρίας της χώρας, κοινώς την τύχη του. Θεωρώ ότι το έκανε έχοντας πλήρη γνώση όλων των παραμέτρων, οικονομικών, πολιτικών, πολιτισμικών. Είναι πάντως, βέβαιο, ότι πήρε τις αποφάσεις του αγνοώντας όσες Κασσάνδρες ισχυρίζονταν πως ένα «Οχι» θα οδηγούσε στην αποκοπή της χώρας από τον φυσικό της χώρο, την Ευρώπη, το κοινό νόμισμα και την κοινή πολιτική και πολιτισμική υπόσταση. Είναι η μοίρα της Κασσάνδρας από τότε που μας τη γνώρισε η αρχαία ελληνική τραγωδία. Ο θεός Απόλλων έφτυσε στο στόμα την κόρη του Πριάμου όταν αρνήθηκε να ενδώσει στις ερωτικές του προτάσεις για να την καταραστεί, με αποτέλεσμα να μην πιστεύουν τις προφητείες της οι οποίες, δυστυχώς και για τους Τρώες και για τον Αγαμέμνονα που την ηράσθη επιβεβαιώνονταν. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η αλήθεια είναι ισχυρότερη από την πειθώ, τη βασική δύναμη της δημοκρατίας.

Ο λαός μίλησε, η ώρα του κ. Τσίπρα

Ο ελληνικός λαός με μεγάλη πλειοψηφία έδωσε την δυνατότητα στον Πρωθυπουργό, να διαπραγματευτεί μια νέα συμφωνία που θα στηρίζεται στις υποσχέσεις που έδωσε. Οι πολίτες αγνόησαν όσους επισήμαναν τους κινδύνους που δημιουργεί η σημερινή κατάσταση και θεώρησαν ότι δεν είναι υπαρκτός ο κίνδυνος εξόδου από το ευρώ.

Είναι σαφές όμως,ότι σε ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, έχει διαρραγεί η εμπιστοσύνη προς την Ευρώπη και τους θεσμούς της. Οι δραματικές επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών τα τελευταία χρόνια,έχουν επιδράσει καθοριστικά στις επιλογές και την ψυχοσύνθεση τους. Εξίσου σαφές είναι ότι έκλεισαν τα αυτιά τους στα σήματα κινδύνου που εξέπεμπαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, καθώς εξακολουθούν να τα θεωρούν υπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Η αναδιάταξη και η προσαρμογή της αντιπολίτευσης στα νέα δεδομένα είναι αναπόφευκτη. Το επιβεβαιώνει και η παραίτηση Σαμαρά από την ηγεσία της ΝΔ,που δρομολογεί καθοριστικές εξελίξεις στην αξιωματική αντιπολίτευση.

NΑΙ στην Ελλάδα της Ευρώπης

του Κωνσταντίνου Α. Τριανταφυλλάκη

Την Κυριακή 25 Ιανουαρίου,  ο ελληνικός λαός ανέθεσε στον κ. Τσίπρα την εντολή  να διαχειριστεί το μέλλον της χώρας.

Του ανέθεσε αυτήν την εντολή, ταλαιπωρημένος  από την σκληρή  πενταετή λιτότητα, επειδή είχε ο ίδιος δεσμευτεί, πολιτικά και ηθικά, απέναντι του να διαπραγματευτεί σκληρά για να δώσει  τέλος στη λιτότητα, να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, να επαναφέρει το αφορολόγητο στις 12.000 ευρώ και να θέσει σε εφαρμογή το .....κοστολογημένο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ύψους 12 δις ευρώ, που θα έφερε τη χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης.

Υπάρχουν αμέτρητα γραπτά, ηχητικά και τηλεοπτικά ντοκουμέντα που επιβεβαιώνουν, με τον πλέον εναργή τρόπο, τις ως άνω δεσμεύσεις.

Καλώς τα τα παιδιά!

Του Νότη Παπαδόπουλου

Λέγαμε στον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ – και από αυτήν εδώ τη στήλη - πριν ακόμη  την καταψήφιση του Προέδρου της Δημοκρατίας   ότι  όσα  υποσχέθηκαν στη ΔΕΘ είναι απολύτως ανέφικτα : όχι τα 11,5 δισεκατομμύρια των παροχών δεν θα μπορέσουν να βρουν αλλά θα δημιουργήσουν και λανθασμένες προσδοκίες  που θα διαλύσουν την οικονομία και θα σπρώξουν τον κόσμο να μην πληρώνει την εφορία του.   

 Μας κατηγόρησαν τότε ότι είμαστε άσχετοι και κινδυνολόγοι που δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι «λεφτά υπάρχουν»… 

Τα ανέκδοτα του κ. Στρατούλη

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Υπάρχει μια απορία. Πότε προλαβαίνει να δουλεύει στο υπουργείο του ο κ. Δημήτρης Στρατούλης; Ολημερίς κι ολονυχτίς συνεντευξιάζεται, αφενός δίνοντας εγγυήσεις που δεν μπορεί να κρατήσει («Η νέα κυβέρνηση... έχει διασφαλίσει μέχρι το τελευταίο ευρώ της σύνταξης του κάθε συνταξιούχου... και για τις επόμενες χρονιές», Mega, 29.1.2015) και αφετέρου εξαπολύοντας απειλές, ως μεγαλοοφειλέτης που πρέπει να φοβάται ο υπόλοιπος κόσμος: «Ο δανειστής έχει το πάνω χέρι άμα ο οφειλέτης τού χρωστά λίγα χρήματα. Αμα του χρωστάς πολλά –που εμείς χρωστάμε 327 εκατομμύρια– το πάνω χέρι στη συγκεκριμένη περίπτωση το έχουμε εμείς... Επομένως, δεν βιαζόμαστε μόνο εμείς να κλείσει μια επωφελής συμφωνία, πρέπει να βιάζονται λογικά και οι δανειστές της χώρας» (Παραπολιτικά, 24.12.2015).

Το εκκρεμές της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ

Καρακούσης Αντώνης 

Όση καλή διάθεση και να έχει κανείς, όσο κι αν αναπτύσσει ανοχές και ν' αναγνωρίζει ελαφρυντικά στη κυβέρνηση Τσίπρα, δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες μέρες για τη χώρα και τους πολίτες της συνεχίζει να ταλαντεύεται ως άλλο εκκρεμές, ανάμεσα σ' αυτό που τα στελέχη της ονομάζουν «έντιμο συμβιβασμό» και στις θεωρούμενες από τα ίδια πρόσωπα «κόκκινες γραμμές».

Επίσης ο ανεξάρτητος παρατηρητής δεν μπορεί να μην επισημάνει ότι η κυβέρνηση πρωτίστως επικοινωνεί. Εξαντλείται σε αγώνες άγονους, εφευρίσκει ή κατασκευάζει εχθρούς εντός και εκτός της χώρας προκειμένου να δικαιολογήσει την απραξία της, γενικώς ρητορεύει κατά τρόπο ασύστολο και αφήνει τα προβλήματα να συσσωρεύονται.

Αφήστε τα λόγια και κοιτάξτε τις πράξεις

Όσοι δεν περίμεναν θρίλερ στις Βρυξέλλες θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουν όμως κι όλοι όσοι προσπαθούν να βγάλουν άκρη με τις συχνά αντικρουόμενες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών.

Οι έμπειροι ξένοι παρατηρητές των τεκταινομένων στην Ελλάδα τονίζουν ότι δεν θα πρέπει να δίνουμε τόσο μεγάλη σημασία σ' αυτά που λένε οι κυβερνώντες στην Ελλάδα, αλλά σ΄ αυτά που κάνουνε.

Μ' αυτό τον τρόπο δεν μπερδεύεται κανείς από τις συχνά αντικρουόμενες απόψεις κυβερνητικών στελεχών για το ίδιο θέμα που ίσως εξυπηρετούν διαφορετικές σκοπιμότητες, π.χ. εσωκομματικές.

Οι ίδιοι παρατηρητές τονίζουν ότι η κυβέρνηση δεν θα είχε καταλήξει στη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος της επιβολής ημερήσιου ορίου αναλήψεων στις ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ.

Το μέγα δίλημμα και η μεγάλη ευθύνη του κ. Τσίπρα

Καρακούσης Αντώνης

Από εδώ και πέρα, μετά απ' όσα έγιναν στο Eurogroup, δεν υπάρχουν πολλοί δρόμοι για την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό κ.Τσίπρα.

Το τελεσίγραφο είναι συγκεκριμένο και υποστηρίζεται απ' όλους τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης.

Η Ελλάδα έμεινε μόνη, χωρίς συμμάχους και ο χρόνος της είναι περιορισμένος.

Μόλις τρεις μέρες έχει στη διάθεσή του ο πρωθυπουργός.

Για κάποιους λόγους, οι συνάδελφοι του κ. Βαρουφάκη έκριναν ότι δεν υπάρχει διάθεση συμβιβασμού από την ελληνική πλευρά, ούτε αξιόπιστο εναλλακτικό πρόγραμμα και έτσι ετέθη το τελεσίγραφο, χωρίς περιστροφές και επιφυλάξεις.

Κατά κάποιο τρόπο, οι υπουργοί Οικονομικών θέλησαν να δείξουν στην Αθήνα ότι δεν υπάρχει πολιτική διαπραγμάτευση, ότι οι κανόνες και οι συμφωνίες υπάρχουν για να τηρούνται και ότι τα νέα ήθη που επιχειρεί να εισάγει η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν ταιριάζουν με εκείνα των Βρυξελλών.

Από την ελπίδα στα αναμμένα κάρβουνα...

Νίκος Γ. Δρόσος
n.drosos@euro2day.gr
 
Η επομένη των εκλογών βρίσκει τον ΣΥΡΙΖΑ με μια σαφή λαϊκή εντολή αλλαγής της ακολουθούμενης περιοριστικής πολιτικής, αλλά συνάμα αναγκασμένο να συνάψει εύθραυστες συμμαχίες. Κυριότερα, όμως, τον βρίσκει αντιμέτωπο με τις υποσχέσεις του. 

 

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Εκ του αποτελέσματος, όχι της εκλογικής αναμέτρησης, αλλά της συνολικότερης πορείας της στη διακυβέρνηση του τόπου, κρίθηκε η Ν.Δ. και έχασε.

Μπορεί το εκλογικό της αποτέλεσμα να υπολείπεται μόνον 2 ποσοστιαίων μονάδων εκείνου που εξασφάλισε το 2012, όμως έχασε τη μάχη των προσδοκιών και της ελπίδας, την οποία κατόρθωσε να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εκ του αποτελέσματος, όμως, θα κριθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί να κάνει πράξη όσα υπόσχεται;

Μπορεί να αλλάξει κατά τρόπο τέτοιο την καθημερινότητα των πολιτών ώστε να δικαιώσει τις προσδοκίες τους;

Οι δυσαρεστημένοι της ΝΔ θα φέρουν την Αριστερά στην εξουσία;

Αν ο κόσμος λοιπόν φεύγει απογοητευμένος από τη ΝΔ για τον παράδεισο του ΣΥΡΙΖΑ ας το κάνει αφού πρώτα δει τι πραγματικά τον συμφέρει. Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει, τα χειρότερα έπονται με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Λιγότερο από μία εβδομάδα έμεινε από την κρίσιμη αναμέτρηση της Κυριακής και πλέον τα πάντα κινούνται στην κόψη του ξυραφιού. Οι αναποφάσιστοι και οι δυσαρεστημένοι δεξιοί θα κρίνουν το τελικό αποτέλεσμα, καθώς οι περισσότεροι Έλληνες έχουν επιλέξει το κόμμα που θα στηρίξουν.

Τα χαρτιά έχουν πέσει όλα στο τραπέζι, εκτός βεβαίως από τα κρυφά προγράμματα και τις κρυφές ατζέντες που έχει η αξιωματική αντιπολίτευση. Βεβαίως, αν ο κόσμος θέλει να ονειρεύεται μια Ελλάδα που δεν έχει κανένα πρόβλημα, μια χώρα που δεν έχει περάσει κρίση και θα επανέλθει στο ροζ συννεφάκι του 2008, με γεια του με χαρά του.

Όμως, έξι μέρες πριν από τις κάλπες που ήδη έχουν διαλύσει την οικονομία κι έχουν επαναφέρει τα πιο εφιαλτικά σενάρια για την πατρίδα, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μην ξέρει. Και κανείς δεν δικαιούται να κλαψουρίζει σα δαρμένο σκυλί την επόμενη των εκλογών για τη λάθος επιλογή του.

Το μυαλό και η καρδιά

του Γιάννη Πρετεντέρη

Στην τελική ευθεία των εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει με ένα δημοσκοπικό προβάδισμα της τάξης των 3 μονάδων - λίγο πάνω, λίγο κάτω, ανάλογα με τη δημοσκόπηση.

Υπό κανονικές συνθήκες το προβάδισμα αυτό είναι ισχυρό και δύσκολα μπορεί να καλυφθεί μέσα σε επτά ημέρες.

Ακόμη περισσότερο που η τελευταία εβδομάδα λειτουργεί συνήθως υπέρ του πρώτου κόμματος και έχει την τάση να διευρύνει και όχι να περιορίζει το προβάδισμά του.

Σε αυτή την εκλογική παράδοση υπάρχουν δύο εξαιρέσεις:

- Οι εκλογές του Απριλίου 2000, όταν η ΝΔ μπήκε στην τελευταία εβδομάδα με ένα προβάδισμα 2 - 2,5 μονάδων και ο Κ. Σημίτης το ανέτρεψε κυριολεκτικά πάνω στην κάλπη.

- Οι εκλογές του Ιουνίου 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ένα ισχνό προβάδισμα, το οποίο μετετράπη τις τελευταίες ημέρες σε καθαρή νίκη της ΝΔ με διαφορά σχεδόν 3 μονάδων.

Και οι δύο αυτές εκλογές είχαν ένα κοινό στοιχείο.

Η Βαβέλ του Σύριζα

Ελάχιστες μέρες πριν τις εκλογές ο ορίζοντας  με τις εξαγγελίες και τους στόχους των κομμάτων σε κρίσιμα θέματα οικονομικής πολιτικής όχι μόνο παραμένει θολός, αλλά η σύγχυση επιτείνεται. Ιδιαίτερα από την πλευρά του Σύριζα, του κόμματος που προηγείται στις δημοσκοπήσεις παρατηρείται ένα πραγματικό κομφούζιο με αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις στελεχών του, με αποτέλεσμα οι πολίτες να μην μπορούν να έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα  για το τι θα περιμένουν.

Είτε πρόκειται για τον ΕΝΦΙΑ, είτε για τους φορολογικούς συντελεστές,είτε για τη ρευστότητα της οικονομίας και τις δόσεις που καθυστερούν από τους  δανειστές μας,εκπέμπεται μια αντιφατική εικόνα, που ούτε τη στρατηγική του ίδιου του κόμματος εξυπηρετεί, ούτε το γενικότερο κλίμα στην οικονομία.

Καλώς ή κακώς η σοβαρή πιθανότητα ανάληψης της εξουσίας από ένα κόμμα τής αριστεράς, δημιουργεί σε ένα τμήμα τουλάχιστον της κοινής γνώμης, αλλά και σε ευρωπαίους εταίρους, ερωτηματικά για το πως ακριβώς θα διαχειριστεί μια σειρά κρίσιμα προβλήματα της οικονομίας.

Και αυτή η Βαβέλ υποσχέσεων και πολιτικών  που παρατηρείται, είναι αναπόφευκτο να προκαλεί περισσότερες απορίες και ερωτηματικά.

Ο μύθος περί διαγραφής του χρέους με ρήτρα ανάπτυξης

του Αντώνη Κρούστη

Η επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για τη διευθέτηση  του δημόσιου χρέους, είναι η επιτυχής διαπραγμάτευση για γενναία διαγραφή του  και πληρωμής του υπολοίπου, όταν η χώρα θα αναπτύσσεται.

Ενδιαφέρον και μάλιστα άκρως φιλολαϊκό. 

Ποιος δεν θα ήθελε να επιτευχτεί κάτι τέτοιο. 

Κανείς. 

Γίνεται όμως;

Ας πάρουμε μερικά δεδομένα.

Η χώρα χρωστά περίπου 320 δις ευρώ. Όταν το ΑΕΠ της είναι περί τα 180 δις. Από το χρέος αυτό μόνο το 13% είναι ιδιωτικό, δηλ. ανήκει σε ιδιωτικές τράπεζες ή κάτι σαν αυτό  που λένε, διεθνείς τοκογλύφους.
Το 2012 θυμίζω ότι με το κούρεμα (PSI) , δηλ. αυτό που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει, διαγράφησαν από τις διεθνείς τράπεζες περί τα 180 δις.

Στο διάστημα λοιπόν της 4ετιας του μνημονίου (2010-2014) οι εταίροι μας χρηματοδότησαν τη χώρα μας με 240 δις. Όχι από ιδιωτικές τράπεζες , αλλά από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των κρατών-μελών.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ επιστροφή στο 2012

Παπαδόπουλος Νότης 

  «Και τώρα τι κάνουμε;» Αυτή ήταν χτες η μόνιμη ερώτηση ανησυχίας κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ καθώς εκτιμούσαν ότι η εξεύρεση 180 βουλευτών για την εκλογή του Σταύρου Δήμα δεν φαινόταν εφικτή. Είχαν προηγηθεί δηλώσεις κάποιων ανεξάρτητων βουλευτών που θεωρούνταν «σίγουροι» για την ψήφιση του νέου Προέδρου αλλά μετά τις ανακοινώσεις Σαμαρά άλλαξαν γνώμη.

«Τα καλαμπούρια τέλειωσαν» όπως μου είπε στέλεχος της Κουμουνδούρου. Ο φόβος που διατρέχει αυτή τη στιγμή όλη την ηγεσία του κόμματος - ιδιαίτερα μάλιστα τα στελέχη που έχουν σχέση με τα οικονομικά - είναι το ενδεχόμενο να μην εκλεγεί Πρόεδρος στις 29 Δεκεμβρίου και η χώρα να οδηγηθεί σε πρόωρες κάλπες γύρω στις 8 Φεβρουαρίου από τις οποίες - σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις - το κόμμα της Κουμουνδούρου θα έχει τις περισσότερες πιθανότητες να νικήσει και να σχηματίσει κυβέρνηση.