To όνομα της αποτυχίας

Τώρα, λοιπόν, που αποκτήσαμε νέα κυβέρνηση και νέο Πρωθυπουργό, τώρα που ελπίζουμε να διασφαλιστούν η ομαλότητα και η σταθερότητα, ήλθε η ώρα να αναρωτηθούμε: τα σπασμένα ποιος θα τα μαζέψει;

Και ερωτώ διότι η χώρα άλλαξε κυβέρνηση, δεν άλλαξε κοινωνία. Η κοινωνία (παρά τη νέα κυβέρνηση...) παραμένει το ίδιο ταλαιπωρημένη, φοβισμένη, βασανισμένη, οργισμένη και ό,τι άλλο μπορούσε να διαγνώσει ο καθένας πριν αναλάβει ο Παπαδήμος.

Ολα αυτά η κοινωνία μας δεν τα αισθάνεται τυχαία. Τα αισθάνεται επειδή επί δύο χρόνια την αντιμετώπισαν ως πειραματόζωο μιας πολιτικής που ήταν καταδικασμένη να αποτύχει και απέτυχε.

Μόλις προχθές δημοσιοποιήθηκαν τα δημοσιονομικά στοιχεία για τους πρώτους δέκα μήνες του 2011 και δείχνουν πολύ απλά ότι η χώρα βρίσκεται μάλλον σε χειρότερη κατάσταση από το 2010.

Με άλλα λόγια, δυο χρόνια πρωτοφανείς θυσίες του ελληνικού λαού οδήγησαν σε μια κατάσταση που δεν βελτιώνεται ούτε καν σε επίπεδο δημοσιονομικών μεγεθών. Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης για το 2011 είναι ήδη στο 10% του ΑΕΠ και πολύ δύσκολα θα περιοριστεί κάτω από το 9%-9,5% το τελευταίο δίμηνο.

Την ίδια στιγμή, η ύφεση αποδεικνύεται διπλάσια από τις προβλέψεις (θα πλησιάσει το 6% ενώ είχαμε ξεκινήσει για μια ύφεση γύρω στο 3%) και η ανεργία αναμένεται να φτάσει το ένα εκατομμύριο ανέργους πριν κλείσει ο χρόνος.

Λυπάμαι αλλά όλα αυτά έχουν ένα όνομα: το όνομα της αποτυχίας. Κι όσοι δεν συνειδητοποιούν ότι το πρόγραμμα προσαρμογής, το «Μνημόνιο» αν προτιμάτε, απέτυχε παταγωδώς, μάλλον προτιμούν να κοροϊδεύουν την κοινωνία κατάμουτρα.

Συνειδητοποίηση σημαίνει παραδοχή. Σημαίνει ανάληψη ευθυνών. Σημαίνει, όμως, και κάτι πολύ πιο ουσιαστικό στη σημερινή συγκυρία: να δούμε τι πήγε στραβά, τι έγινε λάθος και να εξετάσουμε πώς μπορεί να διορθωθεί. Με άλλα λόγια, να το πάρουμε διαφορετικά.

Καλώς Ή κακώς, ο τόπος δεν μπορεί να καταδικαστεί σε αργό θάνατο επειδή κάποιοι τζόγαραν τους εαυτούς τους, την επάρκειά τους και την υστεροφημία τους σε μια καταστροφική συνταγή. Ούτε επειδή κάποιοι άλλοι επέλεξαν να το παίξουν χειροκροτητές τους.

Επανέρχομαι, λοιπόν, στο αρχικό ερώτημα: ποιος θα μαζέψει τα σπασμένα; Ποιος θα διατυπώσει εκ νέου το ζητούμενο και ποιος θα προτείνει έναν πειστικό οδικό χάρτη; Ποιος θα ξαναμοιράσει τα βάρη και τις θυσίες με δικαιότερο και πιο αποτελεσματικό τρόπο; Ποιος, δηλαδή, θα καταφέρει να ανανεώσει τις ανοχές και τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας;

Προσωπικά δεν βλέπω καμία έτοιμη απάντηση. Είμαι βέβαιος, όμως, ότι αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό ερώτημα που θα κυριαρχήσει στο τρίμηνο έως τις εκλογές.

 πηγη:tanea