Η στρατηγική της σύγκρουσης και πως Τσίπρας και Βαρουφάκης πτώχευσαν τη χώρα!

του Κώστα Ροδινού

Παλιός καθηγητής μου, φίλος πια που οδεύει προς τα μέσα της 8^ης δεκαετίας του, με είχε προειδοποιήσει, εκεί στις αρχές της του 1982, στο πλαίσιο ενός μαθήματος για τις διεθνείς σχέσεις, να είμαι πολύ επιφυλακτικός με τους καθηγητές που αναλαμβάνουν να ασκήσουν εξουσία. Για δύο λόγους, όπως μου εξήγησε. Είτε επειδή προσπαθούν να χωρέσουν την πραγματικότητα στις θεωρίες τους, είτε επειδή είναι τόσο εμμονικοί μ’ αυτές που η δικαίωσή τους αποτελεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Δεν αντέχουν να διαψεύδονται!

«Και στις δυο περιπτώσεις», είχε πει προφητικά «το αποτέλεσμα, στο επίπεδο της εφαρμοσμένης πολιτικής, θα καταλήξει, μετά βεβαιότητος, σε μια μεγαλοπρεπή αποτυχία! Μια αποτυχία που θα τους δώσει το έναυσμα για το επόμενο βιβλίο τους!»

Γιατί να ψηφίσω ΟΧΙ;

Του Κώστα Ροδινού

Την Κυριακή το ΝΑΙ είναι εθνική επιλογή. Αποτελεί μονόδρομο. Για να κερδίσεις μια παρτίδα πρέπει πρώτα να τη σώσεις. Βλέπουμε για μετά…

Πολύ θα ήθελα να ψηφίσω ΟΧΙ!

Όχι, επειδή το προτείνει η Κυβέρνηση, ούτε επειδή θα έχουμε καλύτερη προοπτική.

Έτσι, για το γινάτι!

Γιατί, εξυπαρχής, ήμουνα αντίθετος με την καταστροφική συνταγή των μνημονίων.

Γιατί με ενοχλούσε και με προσέβαλε αφόρητα η συμπεριφορά του ανεκδιήγητου Τόμσεν και της παρέας του, που συμπεριφέρονταν ως ανθύπατοι.

Γιατί με απογοήτευσαν οι ηγέτες (λέμε τώρα) της Ευρώπης, όμηροι των τεχνοκρατών που βάζουν τους αριθμούς πάνω από τους ανθρώπους.

Γιατί με εξόργισαν οι κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν την κρίση.

Για αυτά και για πολλά άλλα δεν θα είχα πρόβλημα να ψηφίσω ΟΧΙ και ....γαία πυρί μειχθήτω...

Οι εκλογές της οργής…..

Του Κώστα Ροδινού

Όποιος νομίζει ότι το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου έχει ήδη κριθεί είναι βαθειά νυχτωμένος.

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η διαφορά από την πανωλεθρία μέχρι τον θρίαμβο μπορεί ενίοτε να είναι μια ανάσα. Μια στιγμή χρειάζεται να έρθουν τα πάνω κάτω και τούμπαλιν.

Όποιος νομίζει ότι το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου έχει ήδη κριθεί είναι βαθειά νυχτωμένος.

Κανένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ ενός κόμματος δεν υπάρχει στην κοινωνία, εκτός από το φουσκωμένο ποτάμι της απογοήτευσης και της οργής ενός λαού που, επί μια πενταετία, έχει δει τη ζωή του να αναστατώνεται, το χαμόγελο να σβήνει από τα χείλη του και, κυρίως, να μη βλέπει μια αχτίδα αισιοδοξίας.

Αν ο λαός ήθελε Τσίπρα, θα του έδινε 40%

Του Κώστα Ροδινού

Νομίζω ότι η ψυχολογία της χώρας συμπυκνώνεται στη μετεκλογική  διαπίστωση του Προέδρου του Eurogroup. «Δοκιμάστε να πείτε σ’ έναν ΄Ελληνα που αγωνίζεται ότι υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα…» Αυτή η  δήλωση τα λέει όλα. Μπορεί τα δύσκολα να πέρασαν για την Ελλάδα, αλλά τα καλύτερα δεν ήρθαν ακόμα! Και αυτό καταγράφηκε στις κάλπες!

Τα προεκλογικά δεδομένα

Πριν από τις εκλογές το πανελλήνιον γνώριζε τα εξής:

-Πρώτον, η καθημερινότητα, για τη  μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, είναι δύσκολη, υπάρχει κόπωση, συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση και όλα αυτά θα εκδηλωθούν ως  ψήφος διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση.

-Δεύτερον,  η προοπτική της χώρας έχει μεν βελτιωθεί, σε σχέση με  το 2012, αλλά η βελτίωση δεν είναι ακόμα ορατή στο μέσο πολίτη.

Τρίτον,  ο ΣΥΡΙΖΑ θα πολιτικοποιήσει τις εκλογές προκειμένου να επιτύχει μια νίκη που θα του επιτρέψει να ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση έχει απονομιμοποιηθεί και να πιέσει  για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

“Ένα άλμα πιο γρήγορο απ’ τη φθορά…»

του Κώστα Ροδινού

Είμεθα μάρτυρες ενός ακόμα επεισοδίου με την τρόϊκα.  Oλο και συχνότερα οι …διαπραγματεύσεις μου θυμίζουν τον στίχο του Καβάφη από τους «Τρώες»:

«Ειν΄οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων, σαν των Τρώων. Κομμάτι κατορθώνουμε κομμάτι παίρνουμ΄ επάνω μας κι αρχίζουμε

νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες. Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά….»

Στο τέλος θα βρεθεί η «χρυσή τομή», θα επέλθει συμφωνία, θα εκταμιευτεί η δόση! Μέχρι την επόμενη! Δυστυχώς, η διαδικασία έχει εκφυλιστεί, ο κόσμος έχει κουραστεί και η κυβέρνηση παγιδεύτηκε  σε μια  αδιέξοδη συζήτηση.

Καλό το πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά πόσο ακόμα θ’ αντέχει η κοινωνία;

Του Κώστα Ροδινού

Ο Joseph Stiglitz έγραφε, πρόσφατα, σ’  ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του  (project-syndicate) ό,τι για το πρόβλημα της υπερχρέωσης, δεν ευθύνονται μόνον οι δανεισθέντες, αλλά και οι δανειστές! Διότι οι τελευταίοι ήξεραν την κατάσταση, αλλά και τις δυνατότητες αυτών που δάνειζαν!

«Το αυτό ισχύει και δι’ ημάς»! Όταν μετά τις εκλογές του 2009, το  δίδυμο «Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου» έκανε ό,τι μπορούσε για να …αυξήσει το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού και οι Ευρωπαίοι δήλωναν «έκπληκτοι» με τα οικονομικά μας, λές και μόλις κατέβηκαν από τον πλανήτη…..Άρη, γράφαμε ό,τι το επιχείρημα «δεν ξέρω, δεν γνωρίζω» είναι για …αφελείς. Γιατί όλοι ήξεραν και όλοι γνώριζαν! Απλώς τους βόλευε να κάνουν πως δεν βλέπουν! Όμως, εμείς οι …έξυπνοι, επιλέξαμε να σηκώσουμε το χέρι και να τους προκαλέσουμε να …δούν . Και όχι μόνον αυτό! Όπως, ενθυμείσθε ο τότε Πρωθυπουργός, από τη μια δήλωνε ό,τι ….παρέλαβε καμένη γή, αλλά από την άλλη μοίραζε επίδομα «κοινωνικής αλληλεγγύης» ύψους ενός δίς! Παράλληλα, δύο από τα «αστέρια» της Κυβέρνησης του, η κα Κατσέλη και κα Μπιρμπίλη,  ακύρωναν εισπρακτικά  μέτρα της προηγούμενης Κυβέρνησης. Το έλλειμμα έπρεπε να δείχνει μεγαλύτερο για να δικαιολογηθεί η κατακραυγή των αγορών και η ανάγκη προσφυγής στο ΔΝΤ.

Τα Golden Boys της συμφοράς!

Του Κώστα Ροδινού

Με την προφανή αδυναμία της πολιτικής τάξης να διαχειριστεί, με στοιχειώδη επάρκεια, τα πράγματα της χώρας, δεν ήσαν λίγοι εκείνοι που, τα τελευταία χρόνια, αναζητούσαν (και προωθούσαν) τις λεγόμενες «τεχνοκρατικές λύσεις»! Αφού απέτυχαν οι πολιτικοί, θα έρθουν να μας σώσουν οι τεχνοκράτες, ως ειδήμονες.  Ως γνώστες των πραγμάτων, απαλλαγμένοι από τις αγκυλώσεις και τις δουλείες των πολιτικών.

Και αυτή η …μόδα δεν ήταν μόνον ελληνικό φαινόμενο, αλλά γοήτευε και τους ευρωπαίους. Έτσι, με σχεδόν πραξικοπηματικό τρόπο και υπό το κράτος εκβιασμών, απειλών  και πιέσεων, επέβαλλαν τους κυρίους Παπαδήμο και Μόντι να βγάλουν Ελλάδα και Ιταλία από τα έγκατα της κρίσης, όπου τις είχαν βυθίσει οι πολιτικοί. Αμφότεροι ξεκίνησαν με τις καλύτερες συστάσεις και τη μεγαλύτερη δυνατή υποστήριξη (θα ενθυμείσθε εκείνα τα …σταλινικού τύπου ποσοστά αποδοχής στις έρευνες της κοινής γνώμης), για να αποχωρήσουν τελικά σχεδόν απαξιωμένοι.

Τι περιμέναμε από τον Ομπάμα, να ….αναλάβει το χρέος μας;

Εντάξει, δεν γλυτώσαμε από τα μνημόνια, ούτε θα αρχίσουν να καταφτάνουν τα …Liberty στον Πειραιά με …φρεσκοτυπωμένα δολάρια.
Όμως, η συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Πλανητάρχη πήγε καλά.
Καλύτερα του αναμενομένου, θα τολμούσα να πώ.
Δηλαδή, τι περισσότερο θα μπορούσαμε να περιμένουμε;
Μια ..δέσμευση του Αμερικανού Προέδρου ότι θ’ αναλάβει την …εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους;
‘Η να το …διαγράψει δημοσίως, όπως κάποτε ο Σαλιαρέλης …διέγραφε τα  χρέη του Ολυμπιακού από την τηλεόραση;

Μερικές σκέψεις για την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ

Του Κώστα Ροδινού

Αναμφίβολα, η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Λευκό Οίκο αποτελεί, από μόνη της, ένα πολιτικό γεγονός βαρύνουσας σημασίας.

Όποιος επιχειρεί  να την υποτιμήσει ή να την αγνοήσει, απλώς επιδίδεται σε ασκήσεις πολιτικής μικροψυχίας.

Σε μια τόσο δύσκολη για την πατρίδα μας περίοδο, η συνάντηση με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης για την Κυβέρνηση και τον 
Πρωθυπουργό.

Το πρόγραμμα της τρόϊκας δεν σώζει την Ελλάδα, την αποτελειώνει……

“…Οι προβλέψεις του Ταμείου για την Ελλάδα είναι μονίμως εκτός στόχων. Τον περασμένο Μάρτιο, για παράδειγμα, το ΔΝΤ εκτίμησε πως η Ελλάδα θα έβγαινε από την ύφεση. 
Η πραγματικότητα ωστόσο, είναι πως η χώρα βρίσκεται στην πέμπτη συνεχή χρονιά ύφεσης, η οποία θεωρητικά θα κρατούσε δύο χρόνια.”
Wall Street Journal

«….Eίναι προφανές, καιρό τώρα,  ότι το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας δεν αποδίδει, η χώρα βουλιάζει στην ύφεση, ενώ παράλληλα έχει επωμιστεί ένα μεγάλο, μη βιώσιμο χρέος».

Προσοχή με τα ακίνητα, είναι κομμάτι της ψυχής του Έλληνα….

Αυτό που συμβαίνει με τη φορολόγηση των ακινήτων ξεπερνάει ακόμα και τη πιο νοσηρή φαντασία. Ουδεμία οικονομική ή άλλη λογική έχει.
Οι ιδιοκτήτες ακινήτων τιμωρούνται πλέον, με σαδιστικό τρόπο, επειδή είχαν την ….έμπνευση να «βάλουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους».
Και ήταν απολύτως κατανοητή αυτή η σφοδρή επιθυμία καθ΄ ότι μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού γνώρισε  την προσφυγιά, τον ξεριζωμό και την ξενητειά. Ήθελε να ριζώσει κάπου. Να αποκτήσει ένα χώρο δικό του. Από γενιά σε γενιά μεταλαμπαδεύτηκε αυτή η επιθυμία και φτάσαμε να έχουμε το υψηλότερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης  στην Ευρώπη.

Οι μικρές νίκες, φέρνουν τις μεγάλες…..

Αναμφίβολα, η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση αποτελεί μια νίκη…

Μικρή και καθυστερημένη μέν, αλλά όχι ασήμαντη.

Και με μεγάλο συμβολισμό.

Όχι τόσο γιατί είχε αναδειχθεί σε …εθνικό περίπου στόχο, όσο γιατί είναι η πρώτη φορά που η τρόϊκα αποδέχεται μια γενναία μείωση της φορολογίας. Γιατί μέχρι τώρα, κάθε της επίσκεψη, συνοδευόταν και από έναν ορυμαγδό αυξήσεων. (αν και πάλι γίνονται κάποιες «κρυφές» αυξήσεις με το πολυνομοσχέδιο)

H υπομονή του κόσμου δεν είναι ανεξάντλητη….

Εμείς εδώ ούτε  ευκαιριακοί υποστηρικτές του Σαμαρά υπήρξαμε, ούτε εξ επαγγέλματος επικριτές του. Γνωριζόμαστε, επομένως, μεταξύ μας, άρα ….δικαιούμεθα να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους και χωρίς περιττά φτιασίδια. Και δεν μας ενδιαφέρει να χαϊδεύουμε …αυτιά. Αυτά, για όσους…δυσφορούν.
Ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται ότι ο Σαμαράς κληρονόμησε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση.
Γνωρίζει, επίσης, πώς όταν κυβερνάς με συμμάχους, δεν μπορείς να κάνεις τους κεφαλιού σου. Θα κάνεις συμβιβασμός, αν αυτό επιβάλλει το συμφέρον της χώρας. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Το συμφέρον της χώρας. Τα υπόλοιπα έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Ε, όχι και φορολογική ασυλία στους υπαλλήλους της τρόϊκας!

Η είδηση λέει οτι όλοι υπάλληλοι της τρόϊκας, από την αυτού ...υψηλότητα τον κ. Τόμσεν μέχρι και τον τελευταίο λογιστάκο του τεχνικού κλιμακίου, σύμφωνα με τροπολογία που κατατέθηκε  προς ψήφιση στη Βουλή, θα έχουν πλήρη φορολογική ασυλία!

Το αυτό προτείνεται να ισχύσει και για τα μέλη που απαρτίζουν την περίφημη Task Force του κ. Ραϊχενμπάχ!

Για ποιό λόγο αυτοί οι ...αδάμαντες της ηθικής, οι ακλόνητοι βράχοι της ανιδιοτέλειας, οι ακούραστοι υπερασπιστές της νομιμότητας, οι διαπρύσσιοι κήρυκες της διαφάνειας, αισθάνονται την ανάγκη, σε μια χώρα ...διεφθαρμένων και τεμπέληδων, να ζητήσουν τέτοια σκανδαλώδη εύνοια;

Για ποιό λόγο θέτουν εαυτούς υπεράνων νόμων και  ελέγχων;

Τι έχουν να φοβηθούν και τι θέλουν να κρύψουν;

Ζητείται…ελπίς!

Του Κώστα Ροδινού

Ο …παππούς μας,  ο Θουκυδίδης,  μας έχει παραδώσει, σ’ εκείνο τον περίφημο διάλογο μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, που φέρεται να έγινε περί το 416 π.Χ,  όλα τα αναγκαία μαθήματα για την τέχνη της διπλωματίας, αλλά εμείς οι Νεοέλληνες  πορευόμαστε απροετοίμαστοι. Τίποτα δεν διδασκόμαστε. Ελάχιστα μαθαίνουμε. Τα ίδια και τα ίδια λάθη επαναλαμβάνουμε. Και όταν οι προσδοκίες μας, υψηλές ως συνήθως, διαψεύδονται, πάντα μας φταίνε κάποιοι άλλοι. Τρίτοι, ως επί το πλείστον!

Εδώ και ένα χρόνο, είχε  καταστεί  παραπάνω από σαφές, ό,τι κάτι  πρέπει να κάνουμε με τον διογκωμένο  δημόσιο.
Δεν μπορεί να πληρώνουν την κρίση μόνον  τα ….υποζύγια του ιδιωτικού τομέα και τα συνήθη θύματα, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι ιδιοκτήτες ακινήτων.

Οι δικές μας απαιτήσεις, εκτός από τη δόση, ποιές είναι;

Αυτές τις μέρες βιώνουμε πάλι, σε πληκτική επανάληψη, ένα νέο επεισόδιο από το γνωστό σίριαλ των  διαπραγματεύσεων με  την τρόϊκα.

Απαιτήσεις, απειλές για τη διακοπή της χρηματοδότησης, εκβιασμοί. Οι γνωστές τακτικές …φίλιων δυνάμεων, δηλαδή!

Από την άλλη, σύσσωμη η κυβέρνηση αναμένει, εναγωνίως, ένα νεύμα, μια σύντομη δήλωση που θα αποκαλύπτει ό,τι η πολυπόθητη έκθεση των τριών αποτυχημένων (κατά τη δική τους ομολογία) τεχνοκρατών θα είναι θετική.

«Αυτοκτονικός ιδεασμός…..»

Του Κώστα Ροδινού

Μέχρι πριν από λίγες μόνο εβδομάδες είχε εμπεδωθεί  (πρώτα σε διεθνές επίπεδο) η αντίληψη ό,τι η Ελλάδα άλλαζε σελίδα.

-Ο πρωθυπουργός επέστρεφε από ένα επιτυχημένο ταξίδι στην Κίνα

-Τα περίφημα  spreads έπεσαν χαμηλότερα από την προ-μνημονίου εποχή.

-Είχαμε την πρώτη αναβάθμιση της οικονομίας μας από ξένο οίκο.

-Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών προχωρούσε ικανοποιητικά.

-Με καταιγισμό  άρθρων και αναλύσεων τα διεθνή ΜΜΕ  προπαγάνδιζαν  το «Greecovery».

Η επόμενη μέρα στην ΕΡΤ

Του Κώστα Ροδινού

Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή τα βασικά:

Πρώτον, προφανώς και χρειάζεται η σοβαρή και αξιόπιστη δημόσια τηλεόραση. Ουδείς διαφωνεί επ΄αυτού.

Δεύτερον, η ΕΡΤ,  εδώ και πολλές δεκαετίες,  έχει πάψει να είναι «και σοβαρή και αξιόπιστη».  Μετεξελίχθηκε σ’   ένα αμαρτωλό δημόσιο φορέα, όπου τα κόμματα της εξουσίας βόλευαν ημετέρους με προκλητικές αποδοχές. Είναι ανήκουστο μια απλή γραμματέας να παίρνει υψηλότερο μισθό από έναν καθηγητή Πανεπιστημίου. Για να το πω απλά, στην ΕΡΤ  όλα τα κόμματα έχουν  λερωμένη τη φωλιά τους. Ακόμα και αυτά που παριστάνουν τους …αθώους επειδή τάχαμου δεν άσκησαν εξουσία. Στην κυβέρνηση δεν ήταν, εξουσία ασκούσαν και ασκούν.

Τρίτον, όλα αυτά τα χρόνια ουδείς τόλμησε (στα σοβαρά) να βάλει κάποια τάξη στην ΕΡΤ. Τους βόλευε  αυτό το καθεστώς. Κάποιες ημιτελείς προσπάθειες ξεψύχησαν στο δρόμο γιατί ποιος θα αναλάμβανε το βάρος να τα βάλει με τα συνδικάτα του τύπου; Και ποιος θα παραιτείτο από τα προνόμια να βολεύει ημετέρους;

Αν χρειάζεται «κούρεμα» (που χρειάζεται) να γίνει τώρα, αλλιώς θα είναι (πάλι) αργά…..

Αρχίζω να τους ….λυπάμαι αυτούς του ΔΝΤ με τις …καλές προθέσεις! Τόση αυτοκριτική πιά, ούτε η μετανοούσα Μαγδαληνή!

Για να σοβαρολογήσουμε.

Πολύ καθυστερημένη η ..ομολογία του ΔΝΤ ότι τα έκαναν μπάχαλο στην Ελλάδα.

Η ζημιά που προκλήθηκε στην ελληνική οικονομία δεν διορθώνεται με συγνώμες και αυτοκριτική. Και δεν αποκαθίσταται αμέσως. Θα πάρει χρόνια. Ίσως δεκαετίες.

Ας μας πεί ο …τεχνοκράτης της συμφοράς κ. Τόμσεν πόσα χρόνια και τι ρυθμοί ανάπτυξης απαιτούνται για να απορροφηθούν από την αγορά ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι.

Γιατί ενοχλεί το success story?

του Κώστα Ροδινού

Προκαλεί πραγματικά απορία η βεβαιότητα με την οποία κάποιοι  επενδύουν στην καταστροφή της χώρας.  Με τον φανατισμό νεοπροσύλητου,  έχουν αναγάγει τις απόψεις τους σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες και αγωνίζονται, με νύχια και με δόντια, να τις δικαιώσουν.

Προσπαθώ να καταλάβω τι θα κερδίσουν!

Προφανώς και η κατάσταση στην χώρα δεν είναι ρόδινη.

Ούτε ξεπεράσαμε την κρίση.