«Τα ίδια Παντελάκη μου…»

Του Ι. Κ. Πρετεντέρη

Η νέα δανειακή σύμβαση αποτελεί ασφαλώς μια ανάσα. Διαφορετικά, η Ελλάδα θα προχωρούσε σε άτακτη χρεοκοπία μέσα στις επόμενες εβδομάδες.

Η αναδιάρθρωση του χρέους με την ανταλλαγή ομολόγων αποτελεί επίσης μια ελάφρυνση. Δεν είμαι βέβαιος ότι καθιστά το χρέος βιώσιμο (όπως ισχυρίζονται οι πρωτεργάτες της), αλλά είναι βέβαιο ότι δρομολογεί μια πιο αποτελεσματική και ορθολογική αντιμετώπισή του.

Για να το πω διαφορετικά: αν είχαμε κάνει την αναδιάρθρωση το 2010, θα βρισκόμασταν σήμερα σε πολύ καλύτερη κατάσταση.

Τίποτα από αυτά, όμως, δεν αποτελεί λύση. Διότι η πολιτική που συμφώνησε η κυβέρνηση Παπαδήμου με την τρόικα είναι περίπου η ίδια πολιτική που είχε συμφωνήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Δηλαδή, ένα λάθος…

Δεν ξέρω τι διαπραγματεύονταν και πώς το διαπραγματεύονταν, αλλά το νέο οικονομικό πρόγραμμα συνοψίζεται εντυπωσιακά στη συνταγή του παλιού: γενική περικοπή μισθών και συντάξεων.

[Μείον οι φόροι. Αλλά φαίνεται ότι ακόμη και οι φωστήρες της τρόικας κατανόησαν πως η πολιτική υπερφορολόγησης που επέβαλλε με πείσμα η κυβέρνηση Παπανδρέου ξεπέρασε τα όριά της.]

Με άλλα λόγια, σχεδόν δύο χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο και μπροστά στην πανθομολογούμενη αποτυχία του, επιβεβαιώνεται απλώς η συνταγή της «εσωτερικής υποτίμησης» - μια συνταγή που διέλυσε έως τώρα τον τόπο χωρίς να τον σώσει… «Τα ίδια Παντελάκη μου!».

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι η επιβεβαίωση και η διεύρυνση αυτής της πολιτικής τέθηκε υπό μορφή τελεσιγράφου από τους δανειστές, οι οποίοι συνεχώς επικαλούνται τις άφρονες δεσμεύσεις που ανέλαβε η προηγούμενη κυβέρνηση με το πρώτο Μνημόνιο.

Ως εκ τούτου, τα περιθώρια της διαπραγμάτευσης ήταν εξ ορισμού εξαιρετικά περιορισμένα.

Σωστό, αλλά δεν αρκεί. Κάποια στιγμή θα πρέπει τα πραγματικά προβλήματα να μπουν στο τραπέζι. Δεν μπορεί μια χώρα να οδηγείται στον θάνατο με τη δικαιολογία ότι κάποιοι κάποτε υπέγραψαν μια αδιανόητη και καταστροφική συμφωνία.

Και κυρίως, δεν μπορεί μια χώρα να συνθλίβεται υπό το βάρος δεσμεύσεων χωρίς αποτέλεσμα και θυσιών χωρίς αντίκρυσμα.

Διότι πού βρισκόμαστε τώρα; Ακριβώς εκεί όπου βρισκόμασταν χθες.

Το 2011 έκλεισε με ύφεση κοντά στο 7% και με πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους. Η πολιτική που συμφωνήθηκε εξασφαλίζει ότι το 2012 μπορεί να αποδειχθεί χειρότερο!

Δεν υπάρχει ούτε ένας διεθνής αναλυτής ή εμπειρογνώμονας που να μην το αναγνωρίζει. Αλλά η τρόικα και η ελληνική κυβέρνηση μοιάζουν εγκλωβισμένες σε μια ξεροκεφαλιά. Ή, ακόμη χειρότερα, σε μια αντικειμενική αδυναμία αντιμετώπισης της κατάστασης.

Κάτι που σημαίνει ότι είναι ίσως επείγον να αλλάξουμε τρόικα. Ή κυβέρνηση…

 πηγη:tanea