Τα στοιχήματα και τα διλήμματα του Σαμαρα

του Strange Attractor Με αφορμή τις δραματικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, τρία είναι, κατά την προσωπική μου γνώμη, τα κυρίαρχα στοιχεία που ξεχωρίζουν στην εσωτερική πολιτική της Ελλάδας: Πρώτον, ότι τα κόμματα και οι παραταξιακές αγκυλώσεις, που κατατρέχουν την χώρα μας εδώ και δεκαετίες, έπαψαν να υφίστανται. Τουλάχιστον, με την μορφή που τα είχαμε συνηθίσει. Απαξιώθηκαν, τόσο στη συνείδηση του κόσμου, όσο και στην καθημερινή πολιτική πρακτική. Δεύτερον, η απεγνωσμένη προσπάθεια του καθεστωτισμού της χώρας μας να επιβάλλει με το στανιό νέα πολιτικά σχήματα, που δήθεν είναι άφθαρτα και πολλά υποσχόμενα. Μια ανακύκλωση δηλαδή της πολιτικής τάξης. Μια φρέσκια όμως συνταγή, παύει να είναι φρέσκια, εφόσον τα υλικά της είναι μπαγιάτικα… Τρίτον, η ηγετική παρουσία του Αντώνη Σαμαρά, που αν μη τι άλλο, αποδεικνύει καθημερινά ότι ο άνθρωπος αυτός έχει την απαραίτητη στόφα, μη διστάζοντας να συγκρουστεί, να διακινδυνεύσει, να προσαρμοστεί, αλλά και να κάψει γέφυρες, προκειμένου να πετύχει αυτό που ο ίδιος οραματίζεται για την νέα Ελλάδα. Όσο δύσκολο κι αν του είναι σε προσωπικό και ανθρώπινο επίπεδο. Μέσα στον γενικότερο μικροπολιτικό συρφετό, και στους διάφορους βρικόλακες που τον απαρτίζουν, η όλη στάση του Σαμαρά προσφέρει μια βιώσιμη ελπίδα για κάτι το εντελώς διαφορετικό. Τα εμπόδια όμως που συναντά είναι πολλά. Και δεν προέρχονται όλα από τους ιδεολογικούς του αντιπάλους. Πολλοί είναι οι (από γεννησιμιού τους) δεξιοί, που δυσανασχετούν με την όλη κατάσταση, ονειρευόμενοι νέους πιο μαχητικούς ηγέτες, και νέα πιο «ριζοσπαστικά» δεξιά σχήματα. Αρκετοί είναι και οι παραπονούμενοι νεοδημοκράτες, που για δικούς του λόγους ο καθένας, πριονίζουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται το κόμμα τους. Δυστυχώς, αυτή είναι η φύση του ανθρώπου, και αυτή είναι (ανέκαθεν) η πολιτική και κομματική πραγματικότητα της Ελλάδας. Είμαστε ένας λαός, που όλοι ανεξαιρέτως θα μεγαλουργούσαμε, αν είμαστε πρωθυπουργοί για μια εβδομάδα…. Είμαστε όλοι στρατηγοί, προπονητές, σεισμολόγοι, οικονομολόγοι, κλπ… στα καφενεία της γειτονιάς μας. Και έτσι, εκτός από τα χίλια μύρια εθνικά και οικονομικά προβλήματα, ο Σαμαράς έχει να αντιμετωπίσει και τα άπειρα μικρά οδυνηρά καρφώματα και μαχαιρώματα, μέσα και έξω από το κόμμα του. Και η αλήθεια είναι ότι με την στάση του χάνει πολλά, σε επίπεδο εσωκομματικής και ενδοπαραταξιακής γαλήνης. Χάνει την ευκαιρία να γίνει ένας ακόμη διαχειριστής πρωθυπουργός, που δεν σπάει αυγά, δεν λέει όχι στα συμφέροντα, που χαϊδεύει αυτιά, και που έχει την ελευθερία να χαλαρώνει τα απογεύματα, βλέποντας ταινίες, παίζοντας playstation ή γκολφ, ή ακόμη και γκομενιάζοντας! Κερδίζει όμως πολύ περισσότερα. Και αυτό διότι ως πολιτικός και ως προσωπικότητα, έχει πλέον απήχηση σε όλα τα ιδεολογικά και κοινωνικά στρώματα της Ελλάδας, και όχι μόνο στους παραδοσιακούς δεξιούς. Και αυτό είναι το μυστικό του όπλο, που σίγουρα το ζηλεύουν οι δεξιοί δελφίνοι, καθώς και οι αριστεροί κριτές των πάντων. Ο Σαμαράς έχει με το μέρος του την σιωπηλή πλειοψηφία! Αν λοιπόν καταφέρει, και συνεχίσει αυτή την τιτάνια προσπάθεια, που μάλλον σκακιστή, ή ζογκλέρ θυμίζει, και αν μπορέσει να ξεπεράσει τις διάφορες τρικλοποδιές, η αμοιβή του θα είναι πολύ μεγαλύτερη απ ότι θα ήταν αν παρέμενε ένας ακόμη πολιτικά ορθός, παραδοσιακά δεξιός, αστός, πολιτικός ηγέτης ενός κόμματος εξουσίας. Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Τόσο για τον ίδιο, όσο και για τη χώρα. Προσωπικά τον εμπιστεύομαι, όπως βλέπω να τον εμπιστεύονται και διάφοροι συμπατριώτες μας, που σε άλλες εποχές ή συγκυρίες, θα έβγαζαν φλύκταινες με τη θέαση και μόνο ενός κλασικού «δεξιού» πολιτικού. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Οι εποχές του μικροκομματικού ωφελιμισμού έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Το πελατειακό, βασισμένο στο ρουσφέτι και στις εξυπηρετήσεις, κράτος της μεταπολίτευσης, έχει καταρρεύσει οριστικά. Θεός σχωρέστο… Το καραβάνι της (ελληνικής) ιστορίας προχωρά. Και το ερώτημα είναι αν θέλουμε να είμαστε οι σκύλοι οδηγοί που προπορεύονται, ανοίγοντας τον δρόμο, ή αν (κάποιοι) θα παραμείνουμε πίσω, αλυχτώντας στο φεγγάρι, την ώρα που το καραβάνι μας έχει προσπεράσει προ πολλού. Η επιλογή είναι δική μας. Όλων μας, και ανεξαιρέτως πολιτικών τοποθετήσεων και καταβολών.

πηγη:ANTINEWS