Ενα πρώτο βήμα

Του Ι. Κ. Πρετεντέρη

Στις πολιτισμένες χώρες του πλανήτη μας, ως μεγαλύτερος εχθρός της συντεταγμένης κοινωνίας λογίζονται η ανομία και η παρανομία.

Με εξαίρεση την Ελλάδα. Οπου μεγαλύτερος εχθρός θεωρείται ο νόμος. Φυσιολογικό επακόλουθο: ο Ελληνας ευκολότατα εξεγείρεται εναντίον του νόμου αλλά σπανίως υπέρ της εφαρμογής του.

Οι συμπεριφορές αυτές διατρέχουν χρόνια την ελληνική κοινωνία.

Αφότου η Αριστερά αποφάσισε ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» (άρα νόμιμο είναι μόνο ό,τι αποδέχεται η ίδια, η οποία εξ ορισμού εκφράζει τα συμφέροντα της εργατιάς...), ο καθένας διεκδικεί το δικαίωμα να προσδιορίζει ως νόμο το δίκιο που του γουστάρει.

Στη σοβαρή της εκδοχή αυτή η ψυχοπαθής νοοτροπία εκφράζεται από διάφορες ομάδες φοιτητών και πανεπιστημιακών που επιχειρούν να αποτρέψουν βιαίως την εφαρμογή του νέου νόμου για τα ΑΕΙ.

Με τι πρόσχημα; Οτι δεν συμφωνεί μαζί του η «πανεπιστημιακή κοινότητα» - πράγμα που σημαίνει πως όταν δεν είναι το δίκιο του εργάτη, νόμος είναι ό,τι συμφωνεί η «πανεπιστημιακή κοινότητα».

Στη γελοία της εκδοχή, η ίδια νοοτροπία αποτυπώνεται στην προσπάθεια των ποδοσφαιρικών Αρχών να εκβιάσουν την Πολιτεία για να μην εφαρμοστεί ο νέος αθλητικός νόμος - και προφανώς να διατηρήσουν την ασυλία και το ακαταδίωκτο...

Γενικώς, η αντιπαλότητα του παρανόμου με τον νόμο ή του υπόκοσμου με το κράτος δεν αποτελούν ούτε τωρινά ούτε ελληνικά φαινόμενα. Παντού υπάρχουν και ίσως πάντα θα υπάρχουν...

Μόνο που στην Τουρκία, ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας όταν μπλέχτηκε με τα πίτουρα οδηγήθηκε στη φυλακή όπου συνάντησε και μερικούς ακόμη αγωνιστές του ποδοσφαιρικού αυτοδιοίκητου. Στην Ελλάδα, συζητούμε ακόμη αν τους ταιριάζει ή δεν τους ταιριάζει ο νόμος που τους ελέγχει.

Ολα αυτά, όμως, στα Πανεπιστήμια, στο ποδόσφαιρο, στους δρόμους ή στα πεζοδρόμια καθίστανται εφικτά όχι επειδή υπάρχει και εδώ ένας υπόκοσμος που αντιμάχεται τον έλεγχο.

Αλλά επειδή είμαστε μια κοινωνία που αρνείται να ζήσει με νόμους και κανόνες - είτε της αρέσουν είτε δεν της αρέσουν... Μια κοινωνία, συνεπώς, που εκτρέφει την ανομία.

Και στην οποία η απλή εφαρμογή ενός νόμου παίρνει διαστάσεις «πραξικοπήματος» ή «κατοχής».

Ακούς το ραδιοφωνικό σποτ που έχει κυκλοφορήσει ο Φαρμακευτικός Σύλλογος εναντίον του νόμου για το φάρμακο και νομίζεις ότι είναι η διακήρυξη του Χο Τσι Μινχ για το «ελεύθερο Βιετνάμ».

Δυστυχώς, αυτή είναι η νοοτροπία μας - θα μου πείτε. Και μια νοοτροπία δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη.

Σωστό. Αλλά για να αλλάξει κάποτε χρειάζεται ένα πρώτο βήμα. Κι αυτό το βήμα περιμένω με αγωνία να δω...

 πηγη:tovima