του Θανάση Λυρτσογιάννη
Αν δεν τρελαθούμε τώρα, δεν πρόκειται να τρελαθούμε ποτέ, παρότι ζούμε έναν εφιάλτη χωρίς τέλος. Δύο χρόνια τώρα μισθοί και συντάξεις περικόπτονται αλύπητα. Η ύφεση βαθαίνει, πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνες είναι άνεργοι, ένας στους δύο νέους ψάχνει για δουλειά και δεν βρίσκει, πολλαπλασιάζονται τα λουκέτα σε καταστήματα και επιχειρήσεις.
Είναι μερικές γενικές διαπιστώσεις για μία χώρα όπου οι πολίτες ζουν
χωρίς ελπίδα, προοπτική, όνειρο, που έχουν χτυπηθεί από την κατάθλιψη
και την απελπισία. Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε πως θα μπορούσαμε να
αποφύγουμε τα προηγούμενα, να γλιτώσουμε από την καταστροφή, τον
εξευτελισμό; Πώς; Αρκεί οι προηγούμενες κυβερνήσεις να έκαναν το
στοιχειώδες καθήκον τους:
απέτρεπαν την απίστευτη λεηλασία του δημόσιου
χρήματος. Οποιος διαβάσει το πρώτο θέμα της εφημερίδας αποκλείεται να μη
φρίξει, να μην εξοργιστεί, να μην εξεγερθεί. Ολοι έχουμε καθήκον να
εξεγερθούμε και να απαιτήσουμε τη σκληρή τιμωρία των επίορκων, όλων των
επίορκων, και προπαντός την επιστροφή όλων των κλεμμένων.
Πάρτε
μία ανάσα. Την Πέμπτη έρχεται η επόμενη σκληρή δόση με τις αποκαλύψεις
της έρευνας του υπουργείου Υγείας για παράνομα επιδόματα τυφλών που
έβλεπαν, κουτσών που έτρεχαν, τρελών που τα είχαν τετρακόσια. Νέα φρίκη
δηλαδή.
Για σκεφτείτε λίγο πόσο τερατώδες είναι το έργο που
ζούμε. Σκεφτείτε ότι θα αποτρέπονταν αν οι κυβερνήσεις έκαναν το
στοιχειώδες καθήκον τους, αν η αντιπολίτευση ζητούσε εξυγίανση και
τιμωρία των επίορκων αντί να δίνει συγχωροχάρτια. Μα πάνω απ΄ όλα θα
μπορούσαμε να κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις χωρίς τόσες θυσίες, τόση πίκρα
και δάκρυ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου