To στοίχημα της ανάπτυξης...

Χρειάστηκε να περάσουν παραπάνω από 14 μήνες για να αντιληφθεί η τρόϊκα οτι μόνο με τη βάναυση, οριζόντια, λιτότητα, επί δικαίων και αδίκων, δεν διορθώνεται μια οικονομία.
Αντίθετα, εξωθείται σ'  ένα αυτο-τροδοφοτούμενο σπιράλ που επιτείνει την ύφεση.
Τις τελευταίες εβδομάδες, ψιθυριστά στην αρχή, περισσότερο ζωηρά στην συνέχεια, άνοιξε η συζήτηση για την ανάγκη να κάνουν κάτι και με την υπόθεση της ανάπτυξης.

Ως γνωστόν, η χώρα μας έχει λαμβάνειν από το ΕΣΠΑ,  κοινοτικά κονδύλια ύψους 21 περίπου.
Ομως, μέχρι τώρα αδυνατούσε να τα απορροφήσει επειδή δεν ηδύνατο να καταβάλλει την εθνική συμμετοχή, που έφτανε στο 50% του έργου.
Ο κ. Μπαρόζο άρχισε να διακινεί την ιδέα να απελευθερωθούν τα κονδύλια αυτά, έστω και με μειωμένη εθνική συμμετοχή.
Στο τέλος, όπως συμβαίνει πάντα, θα καταλήξουν σε κάποια καθυστερημένη λύση.
Ομως, στο θέμα της ανάπτυξης, τεράστια είναι και η ευθύνη της κυβέρνησης, η οποία ανεξαρτήτως μνημονίου (άλλωστε το μνημόνιο δεν απαγόρευε την ανάληψη αναπτυξιακών πρωτοβουλιών) επι 21 μήνες τώρα δεν πήρε ούτε ένα αναπτυξιακό μέτρο για να βοηθηθεί η τόνωση της οικονομίας,
Το αντίθετο μάλιστα.
Να υπενθυμίσουμε τις  αναπτυξιακές ανάσες που είχε προτείνει από τις αρχές του 2010 ο Σαμαράς και τον λοιδορούσαν....

Τέλος, να επισημάνουμε τους κινδύνους που ελοχεύουν επειδή άκουσα  και τον κ. Σόϊμπλε να μιλάει για την ανάπτυξη της Ελλάδος.
Αυτή δεν πρέπει να γίνει με όρους που εξυπηρετούν τις γερμανικές ή άλλες πολυεθνικές εταιρείες.
Γιατί μια στρεβλή ανάπτυξη δημιουργεί μεν την αίσθηση προσωρινής ευφορίας,  μεταθέτει, όμως, τα μεγαλύτερα προβλήματα για το μέλλον...