The artist

του Σπύρου Γρομητσάρη

Αν... έπρεπε να δώσουμε ποδοσφαιρικά Όσκαρ τώρα είναι σίγουρο πως θα το κέρδιζε με συντριπτική διαφορά στις ψήφους ο Ολυμπιακός. Αν... έπρεπε να το δώσουμε σε έναν άνθρωπο αυτός, αναμφίβολα, είναι ο Μιραλάς. Ο Βέλγος αποτελεί ένα σπάνιο ποδοσφαιρικό πακέτο. Βλέπετε, δεν είναι και τόσο σύνηθες να συνδυάζεται η υψηλή ποιότητα, η απίστευτη ταχύτητα και εκρηκτικότητα και, παράλληλα, η ουσία στο παιχνίδι ενός παίκτη. Ο 24χρονος Κέβιν τα έχει όλα αυτά. Είναι ένας αρτίστας της μπάλας.

Κι αν όλα πάνε καλά και (πριν απ' όλα) είναι υγιής, είναι βέβαιο πως μια μέρα αυτό το «πουλάκι» θα πετάξει μακριά. Το θέμα δεν θα είναι οικονομικό. Θα είναι αυτό που πρέπει. Θα είναι θέμα φιλοδοξίας. Αν φύγει, όταν φύγει, ο Κέβιν δε θα φύγει για να πάρει μερικά ευρώ παραπάνω. Θα φύγει γιατί θα θελήσει να αγωνιστεί σ' ένα πρωτάθλημα όπως το αγγλικό ή το ισπανικό. Θα φύγει γιατί θα θέλει να τα βάλει με τους κορυφαίους του είδους. Θα θέλει κάθε Κυριακή να αισθάνεται ότι παίζει ένα ντέρμπι. Έχει ανάγκη να το ζήσει αυτό. Και είναι ό,τι πιο υγιές μπορεί να αισθανθεί ένας παίκτης.

Ο Θρύλος είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ μέγεθος. Συμμετέχει όμως σε «λάθος» πρωτάθλημα. Ένα πρωτάθλημα όπου σχεδόν κάθε Κυριακή οι πρωταγωνιστές είναι άλλοι απ' αυτούς που πρέπει. Όπου ο κόσμος αρνείται πεισματικά (αν και σίγουρα μέσα του το αισθάνεται και τους ζηλεύει) να χειροκροτήσει έναν αρτίστα σαν τον Μιραλάς. Ή και τον Ιμπαγάσα. Τί «πρέπει» να κάνουμε εμείς; Να ευχαριστηθούμε τον Μιραλάς για όσο βρίσκεται ανάμεσά μας και να τού δώσουμε τις καλύτερες ευχές μας όταν, με το καλό, αποφασίσει να «πετάξει» μακριά.

ΥΓ: Από αύριο ο νους ΟΛΩΝ στον ΤΕΛΙΚΟ με τον ΟΦΗ.

πηγή: thrylos.gr