Χωρίς τον ξενοδόχο

Γεώργιος Π. Μαλούχος 

Οι χθεσινοί «αρραβώνες» Βενιζέλου – Λοβέρδου επιχειρούν να προσπεράσουν πλέον de facto τον Γιώργο Παπανδρέου και να δημιουργήσουν ένα νέο τοπίο στο περίπου βομβαρδισμένο ΠαΣοΚ που, μέρα με την ημέρα, καταβαραθρώνεται. Καλά και ωραία όλα αυτά, αλλά εν προκειμένω υπάρχει το ερώτημα αν λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο: διότι, όπως έχει καταστεί σαφές, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει μια λίαν ιδιοκτησιακή αντίληψη για το κόμμα που διοικεί, κάτι διόλου παράδοξο αφού, επί της ουσίας, «εις το όνομα του πατρός» κατάφερε να το  κληρονομήσει… Δεν είναι λοιπόν καθόλου βέβαιο ότι θα το αφήσει με αυτό τον τρόπο τώρα να του φύγει από τα χέρια.

Κάποιοι βεβαίως θα πουν ότι έχει δηλώσει πώς δεν θα είναι ούτε υποψήφιος πρόεδρος ούτε υποψήφιος πρωθυπουργός. Ως προς το δεύτερο, το δηλώσει δεν το δηλώσει, εκ των πραγμάτων, μικρή εως μηδενική σημασία έχει. Ως προς το πρώτο όμως, για το τι θα συμβεί στο ΠαΣοΚ, ίσως δεν είναι τόσο απλό: όποιος πιστεύει ότι μπορεί να λάβει στα σοβαρά υπόψη του την οποιαδήποτε «δέσμευση» του κ. Παπανδρέου, όσο επίσημα και αν έχει εκφραστεί, σημαίνει ότι μάλλον έχει έρθει πολύ πρόσφατα από άλλη χώρα, μακρινή, αν όχι από άλλο πλανήτη…

Ουδείς είναι σε θέση να προδικάσει τι θα συμβεί αύριο στο πάλαι ποτέ κραταιό ΠαΣοΚ. Όλα τα ενδεχόμενα, είναι ανοικτά. Θα επικρατήσει η φωνή της λογικής στην οικογένεια Παπανδρέου και θα ανοίξει ο δρόμος για την αλλαγή σελίδας; Ή θα δούμε γεγονότα αντίστοιχα με εκείνα που είχαν συμβεί όταν μέσα σε λίγες ώρες ο κ. Παπανδρέου βρισκόταν μεταξύ… γης και ουρανού, έφευγε και τελικά καθόταν, στην πρώτη απόπειρα για το σχηματισμό μιας ευρύτερης κυβέρνησης, η οποία έτσι τινάχθηκε στον αέρα, προκαλώντας τη δημόσια κατακραυγή ακόμα και πολλών υπουργών του;

Η πολιτεία του πρώην πρωθυπουργού δεν επιτρέπει ασφαλή πρόβλεψη. Από το μέγαρο Μαξίμου πάντως, αναγκάστηκε να αποχωρήσει κάτω από το εγκληματικό για τη χώρα πυροτέχνημα του δημοψηφίσματος. Δεν  είχε την παραμικρή δυνατότητα  να παραμείνει. Στη συνέχεια δε, προσπάθησε, ευτυχώς τελικά ανεπιτυχώς, να επιβάλλει κάποιους από τους «κηπουρούς» του σε ρόλο πρωθυπουργού την ώρα που κατέρρεε η Ελλάδα.

 Όλα αυτά λοιπόν, δείχνουν ότι, μέχρι την τελευταία στιγμή, ουδείς μπορεί να γνωρίζει πώς θα αντιδράσει η οικογένεια και, φυσικά, και ο ίδιος. Γιατί το αν το «ξενοδοχείο» έχει πλέον αρκετούς «πελάτες» δεν φαίνεται να τους απασχολεί καθόλου. Το πρόβλημά τους είναι προδήλως μόνον το ποιος κρατάει τα κλειδιά και τη σφραγίδα…

πηγη:tovima