O παραλογισμός της «εσωτερικής υποτίμησης»

Η κυβέρνηση συμπαρατάσσεται με τους δανειστές και συγχρόνως δεν χρησιμοποιεί τα εργαλεία πολιτικής που έχει στη διάθεσή της για να διαχειριστεί το χρέος

Του Πέτρου Λινάρδου-Ρυλμόν*

Η επιμονή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της τρόικας σχετικά με την περαιτέρω μείωση των μισθών στο πλαίσιο της «εσωτερικής υποτίμησης» είναι κατανοητή.

Ως δανειστής και ως εκπρόσωπος των δανειστών (αυτό κατέληξε να είναι) προσεγγίζει τις εθνικές οικονομίες με λογιστικούς όρους. Μια χώρα υπερχρεωμένη και ελλειμματική ως προς τις εξωτερικές της συναλλαγές, πρέπει να αφιερώσει δημόσιους πόρους στην αποπληρωμή του χρέους της και μέσω της μείωσης των αμοιβών της εργασίας να μειώσει ταυτοχρόνως τις εισαγωγές, αυξάνοντας όσο μπορεί τις εξαγωγές.

Οι αναλύσεις που εμφανίζουν αυτές τις επιλογές ως «αναπτυξιακές» λένε απλώς ότι η κατάρρευση μιας οικονομίας κάπου θα σταματήσει και ότι το κόστος για την κοινωνία και την οικονομία είναι αναπόφευκτο και αδιάφορο.

Το να αποδέχεται μια εθνική κυβέρνηση (διαδοχικές μάλιστα κυβερνήσεις) ένα τέτοιο πρόγραμμα «εξόδου από την κρίση» τι σημαίνει ακριβώς; Οτι συμπαρατάσσεται με τους δανειστές και συγχρόνως δεν χρησιμοποιεί τα εργαλεία πολιτικής που έχει στη διάθεσή της για να διαχειριστεί το πρόβλημα του χρέους και της εξωτερικής ελλειμματικότητας, ενώ επιδιώκει να σώσει μόνο μια ελίτ επιχειρηματιών και εισοδηματιών.

Ποια εργαλεία έχει στα χέρια της μια εθνική κυβέρνηση; Πριν απ' όλα τη φορολογική πολιτική, τη δυνατότητα δηλαδή να μεταφέρει πόρους από ιδιωτικά εισοδήματα και περιουσίες στο δημόσιο ταμείο: η πολιτική που έχει εφαρμοστεί σε αυτό τον τομέα έχει πλήξει κυρίως τα χαμηλά εισοδήματα (μέσω του ΦΠΑ) και τους μισθωτούς, ενώ έχει απαλλάξει τα υψηλά εισοδήματα και τους υπαίτιους της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής.

Αλλά μια εθνική κυβέρνηση έχει επίσης τη δυνατότητα να παρέμβει άμεσα μέσω της δημόσιας επενδυτικής πολιτικής και των δημόσιων τομεακών και κλαδικών πολιτικών, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της εξωτερικής ελλειμματικότητας, όπως έχει τη δυνατότητα να παρέμβει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα στους τομείς των υποδομών, της εκπαίδευσης, της έρευνας και της καινοτομίας, για να αναβαθμίσει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εγχώριας παραγωγής.

Οι δημόσιες πολιτικές είναι ακόμα πιο αναγκαίες εξαιτίας της θλιβερής εικόνας των εκπροσωπήσεων του επιχειρηματικού κόσμου, που επιδιώκουν μόνο να εξασφαλίσουν τη διατήρηση ή την αύξηση των κερδών μιας μειοψηφίας, την ίδια ώρα που οργανώνεται μια ιστορική συρρίκνωση του παραγωγικού δυναμικού.

Η προηγούμενη και η σημερινή κυβέρνηση «λυγίζουν» υπό το βάρος της κρίσης ή υπό το βάρος της συνενοχής τους με την απληστία του τραπεζικού κεφαλαίου και την αθλιότητα της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ;

Η διέξοδος για την οικονομία και την κοινωνία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε έναν αυξανόμενο αριθμό ευρωπαϊκών χωρών, βρίσκεται στον συνδυασμό εισοδηματικών, επενδυτικών και χρηματοδοτικών πολιτικών με στόχο την ανασυγκρότηση των κοινωνικών ισορροπιών και των παραγωγικών δυνατοτήτων.

Ενας τέτοιος προσανατολισμός είναι ρεαλιστικός και αποτελεί το πεδίο όπου θα έχουν τα επόμενα χρόνια την ευκαιρία να συναντηθούν τα κοινωνικά κινήματα της Ευρώπης.

Η διέξοδος για την οικονομία και την κοινωνία βρίσκεται στον συνδυασμό, επενδυτικών και χρηματοδοτικών πολιτικών με στόχο την ανασυγκρότηση των κοινωνικών ισορροπιών.

Ο Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν είναι οικονομολόγος, επιστημονικός σύμβουλος στο Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ

πηγη:ethnos.gr