Η πλειοψηφία του ενός

του Παναγιώτη Τιμογιαννάκη

Ενα αμερικάνικο θεατρικό έργο στο οποίο είχε παίξει και η Κατερίνα, η αείμνηστη Ελληνίδα θεατρομάνα, με συμπρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, το οποίο είχε γίνει και ταινία αργότερα με τη Ρόζαλιντ Ράσελ και τον Αλεκ Γκίνες, είχε τίτλο «Η πλειοψηφία του ενός». Ηταν ένας τίτλος ιδιαίτερα ελκυστικός και κέντριζε την περιέργεια του κοινού.

Από την Κυριακή το βράδυ, επειδή η ζωή μιμείται την Τέχνη, «η πλειοψηφία του ενός» γίνεται τίτλος ιστορικής πραγματικότητας μια κι ο Ευάγγελός Βενιζέλος εξελέγη με δημοκρατικότατες διαδικασίες νέου -βλ. πασοκικού- τύπου στις οποίες κατεβαίνει ένας μόνο υποψήφιος κι αυτός εκλέγεται.

Το μοντέλο αυτό, πέραν της συγκεκριμένης καινοτομίας, με την οποία παίρνουν άριστα οι δημοκρατικοί θεσμοί λίγο πριν από τη μεγάλη βουτιά στο κενό, έχει και μερικά συμπληρώματα. Οταν εκλεγεί ο πλειοψηφήσας μονός υποψήφιος, βγαίνουν και τον χαιρετούν οι υπόλοιποι κι εύχονται δημοσίως να είναι αυτός ο Μεσσίας που καρτεράμε.

Το μεγάλο κανάλι μάλιστα που τον υποστηρίζει και στηρίζει «αναφανδόν» τού ετοίμασε το βράδυ της Δευτέρας θερμότατη υποδοχή, στα όρια της αγιογραφίας, κι εκλήθησαν παράγοντες να υπερθεματίσουν κατά πόσο αυτός, ο τόσο δημοκρατικά εκλεγμένος άνθρωπος, πληροί τους όρους του Σωτήρα που περιμένουμε.

Θαρρείς λοιπόν κι ο Βενιζέλος, εκτός από «μονός» υποψήφιος, είναι κι ένας επαναστάτης που ζούσε χρόνια στο εξωτερικό, κάτι σαν τον Λένιν, να πούμε, πριν ετοιμαστεί για το ταξίδι του στη Ρωσία.

Κι έρχεται να μας σώσει. Και ονειρεύεται και πλειοψηφίες. Και πρωτιές. Και του το υπογραμμίζουν. Και τον παροτρύνουν. Και βγάζουν στον αέρα συντοπίτες του Θεσσαλονικείς, να μιλήσουν με περηφάνια για το τέκνο της πόλης τους που πέτυχε, αλήθεια τι; Να κατέβει μόνος του και να εκλεγεί;

Κι ότι δεν έχουμε άλλα περιθώρια και πρέπει να πετύχει μια και είναι προφανώς αμέτοχος της κυβέρνησης στην οποία υπήρξε υπουργός Οικονομικών και πήρε τα αντιλαϊκά κι αντισυνταγματικά μέτρα κι έχουν βγει στα κανάλια εκστασιασμένοι από καμάρι γι’ αυτή την επιτυχία των δημοκρατικών θεσμών.

Δεν είναι ότι δεν λένε τίποτε για το μέχρι προ μερικών ωρών παρελθόν του. Μα δεν λένε τίποτε και για το ότι δεν λέει τίποτε συγκεκριμένο πως θα πράξει ώστε σε αυτό βασιζόμενοι να κάνουν το θέατρό τους πιο πειστικό.

Γι’ αυτό, καλό θα είναι τα κόμματα, πριν από τις κάλπες, μέσα στις προγραμματικές τους δηλώσεις να δεσμευτούν προς τους ψηφοφόρους και για τις πιθανότητες μετεκλογικών συνεργασιών. Ωστε να είναι καθαρό το εκλογικό παιχνίδι και να μην αναγκαστεί ο διαιτητής να το διακόψει εξαιτίας ανεξέλεγκτων καταστάσεων…
Ο Π. Τιμογιαννάκης είναι μέλος της European Film Academy

πηγη:ΕΤ