Του Τάκη
Θεοδωρόπουλου
Ο στρατηγός Ντε Γκολ αρχίζει τα
Απομνημονεύματά του γράφοντας πως την αντίληψη που είχε για τη Γαλλία τη
διαμόρφωσε συνδυάζοντας το αίσθημα με τη λογική. Οντως, χωρίς το αίσθημα δεν θα
είχε ποτέ αναλάβει την εκπροσώπηση μιας χώρας που είχε παραδοθεί στη Γερμανία,
και χωρίς τη λογική δεν θα είχε ποτέ καταφέρει να μετατρέψει την αφανισμένη
Γαλλία του 1940 σε πρωταγωνίστρια της μεταπολεμικής Ευρώπης.
Θα απογοητευθούν όσοι αναγνώστες
περιμένουν να τους βγάλω από το τσεπάκι κάποιο σημερινό αντίστοιχο του στρατηγού,
μια έστω α λα γκρέκα απομίμηση, για να τους απαλλάξω από τα εκλογικά διλήμματα
στα οποία τους έχει ρίξει η απογοήτευση. Οσο χαμηλά όμως κι αν βάλεις τον πήχη
των απαιτήσεών σου, βρίσκω πως η αναζήτηση του συνδυασμού αισθήματος και
λογικής δεν είναι διόλου κακός σύμβουλος για όσους θα βρουν το κουράγιο να
φτάσουν ώς το παραβάν.
Ας αρχίσουμε π.χ. από τη λογική. Είναι
απολύτως λογικό να σου λέει κάποιος πως δεν χρειάζεται να πληρώσεις ούτε ευρώ
από το χρέος σου, ενώ συγχρόνως θα συνεχίσεις να δανείζεσαι από αυτούς στους
οποίους χρωστάς για να μην απολυθεί ούτε ένας υπάλληλος από το Δημόσιο και να
μη μειωθούν ούτε κατά ένα ευρώ οι αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα. Είναι από την
άλλη απολύτως λογικό να σου λέει κάποιος πως μπορεί μια ολόκληρη οικογένεια να
ζήσει με 500 ευρώ τον μήνα, καταβάλλοντας με συνέπεια φόρους, ασφαλιστικές
εισφορές και λοιπά χαράτσια διότι μόνο έτσι η οικονομία θα βγει από την καχεξία
της και, εντός ολίγου θα πάθει αναπτυξιακό πυρετό. Ασε που μπήκε και η άνοιξη
κι όλα αυτά τα θεωρούν απολύτως λογικά πολιτικοί οι οποίοι εμφανίζονται ως
τέρατα λογικής επειδή καταφέρνουν να συντάξουν προτάσεις με υποκείμενο, ρήμα
και αντικείμενο.
Ομως δεν σου φτάνει η λογική για να
αποφασίσεις. Χρειάζεται και το αίσθημα, το οποίο είναι κι αυτό απολύτως
δημοκρατικά μοιρασμένο. Από τη μια έχεις τους αισθηματίες της πονεμένης
συνείδησης. Ξέρουν πόσο υποφέρεις, αντιλαμβάνονται ότι δεν τα βγάζεις πέρα και
προσπαθούν, ενίοτε δακρύζοντας, να σου δείξουν πως υποφέρουν κι αυτοί μαζί σου,
τι λέω, χειρότερα από σένα, διότι αυτοί δεν υποφέρουν μόνον για τον εαυτό τους,
αλλά και για τα μέτρα που υποτίθεται πως εφαρμόζουν. Τι να κάνουν όμως; Τους
τρώνε οι ευθύνες της λογικής. Από την άλλη έχεις τους αισθηματίες της
αγανάκτησης. Αυτούς πια τους ξέρετε πολύ καλά. Είναι τόσο αγανακτισμένοι που
τους ξεπερνούν τα ίδια τα αισθήματά τους. Πού θέλουν να σε πάνε και με ποιον
τρόπο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι όταν σε πνίγει το αίσθημα της
αγανάκτησης, όλα τα υπόλοιπα είναι απλές, πεζές και θλιβερά λογικές
λεπτομέρειες.
Αφήστε λοιπόν τα κόμματα και τις
παραφυάδες τους στους δημοσκόπους που για δύο μήνες θα διαδεχθούν τους
οικονομολόγους στον ρόλο του αστρολόγου. Κι αν δεν ξέρετε τι θα ψηφίσετε,
σκεφθείτε μόνον πως η Ελλάδα είναι γεμάτη από Ντε Γκολ που παλεύουν οι
ταλαίπωροι, πάντα για το καλό μας, να συνδυάσουν τη λογική με το αίσθημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου