Το πείραμα με τους λαθρομετανάστες

Με καχυποψία και προβληματισμό αντιμετωπίζεται η καθυστερημένη εκστρατεία της κυβέρνησης για τον έλεγχο της λαθρομετανάστευσης. Ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη μόλις αυτός επέστρεψε στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με αστυνομικού τύπου μέτρα, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας. Η έλλειψη όμως ενός ολοκληρωμένου σχεδίου μεταναστευτικής πολιτικής και η χρονική… σύμπτωση με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου προκαλούν εύλογα ερωτήματα για τους στόχους που εξυπηρετεί και κυρίως για την αποτελεσματικότητα που αυτό θα έχει. Ακόμη όμως και αυτά τα αποσπασματικά μέτρα έγιναν δεκτά με ανακούφιση από τους δοκιμαζόμενους πολίτες που δεν αντέχουν άλλο να  ζουν σε πόλεις ή συνοικίες οι οποίες έχουν καταληφθεί από κυκλώματα που διαχειρίζονται εξαθλιωμένους αλλοδαπούς στους «παραγωγικούς» τομείς της επαιτείας, της πορνείας ή των ναρκωτικών. Σε αυτές τις περιοχές η ποιότητα ζωής (μάλλον ό,τι απέμεινε από αυτή) έχει υποβαθμιστεί δραματικά και οι κίνδυνοι λόγω της αυξημένης παραβατικότητας και  εγκληματικότητας έχουν πολλαπλασιαστεί. 

Υπό αυτές τις συνθήκες, η λαθρομετανάστευση αναδεικνύεται στο δεύτερο πιο σημαντικό πρόβλημα για τους Ελληνες (μετά την οικονομική κρίση) με τεράστια κοινωνική απήχηση. Και ως τέτοιο είναι λογικό να παράγει πολιτικά αποτελέσματα, ειδικά σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη και ρευστή περίοδο.

Από τη δημόσια συζήτηση και την πολιτική επιχειρηματολογία γίνεται εμφανές πως το Μεταναστευτικό μπορεί να αποτελέσει το «ανάχωμα» των δύο κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση απέναντι στις αντιμνημονιακές δυνάμεις οι οποίες κινούνται με ιδιαίτερα δυναμικό τρόπο.

Η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας απαιτεί άμεση συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος, ακόμη και με σκληρά μέτρα όπως ο περιορισμός των λαθρομεταναστών σε πρώην στρατόπεδα του Στρατού ή απέλαση με συνοπτικές διαδικασίες. Τα κόμματα της Αριστεράς δυσκολεύονται να υιοθετήσουν ανάλογες πρακτικές και μοιραία περιορίζεται η επιρροή τους στο εκλογικό σώμα. 

Από την άλλη πλευρά, τα κόμματα της Δεξιάς που κινούνται πέραν της Ν.Δ. είχαν ανέκαθεν  υιοθετήσει μια σκληρή πολιτική απέναντι στους λαθρομετανάστες. Τώρα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. εμφανίζονται, έστω και με καθυστέρηση, να ακολουθούν ανάλογες πρακτικές σε μια προσπάθεια να περιορίσουν τις απώλειες. Γνωστή, παλιά, δοκιμασμένη διεθνώς «συνταγή» που εφάρμοσε με επιτυχία ο Σαρκοζί στη Γαλλία και κέρδισε τις εκλογές του 2007. Προχθές μάλιστα ξεκίνησε μια ανάλογη «σκούπα» με εκείνη της  Αθήνας προσδοκώντας αντίστοιχα εκλογικά οφέλη.

Στην Αθήνα οι δύο εταίροι της κυβέρνησης Παπαδήμου βρήκαν τρόπο να πιέσουν πολιτικά και επικοινωνιακά τους αντιμνημονιακούς αντιπάλους τους. Προκύπτει όμως ζήτημα διανομής των εκλογικών κερδών ανάμεσά τους. Από τη μία το ΠΑΣΟΚ έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αφού ο κ. Χρυσοχοΐδης είναι ο αρμόδιος υπουργός με επιτυχημένη θητεία στο ίδιο πόστο, ενώ από την άλλη ο Αντώνης Σαμαράς έχει αναγάγει το Μεταναστευτικό σε βασικό θέμα της προεκλογικής ατζέντας με δυναμική συνθηματολογία όπως «να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας».

Αυτό που ενδιαφέρει όμως τους πολίτες δεν είναι η πολιτική διαχείριση του προβλήματος, ούτε οι εκλογικές σκοπιμότητες των κομμάτων. Σε καθεστώς οικονομικής κρίσης η κοινωνία απαιτεί επιτέλους την αποκατάσταση της έννομης τάξης και την ανάκτηση ενός στοιχειώδους βιοτικού επιπέδου. Η έλλειψη για δεκαετίες  μεταναστευτικής  πολιτικής βαραίνει και τα δύο κόμματα εξουσίας. Αν θέλουν να πείσουν για τις προθέσεις τους και να αποδείξουν πως όσα λένε και κάνουν δεν αποτελούν ένα προεκλογικό πυροτέχνημα, πρέπει να παρουσιάσουν ένα ολοκληρωμένο, υλοποιήσιμο πρόγραμμα αντιμετώπισης της λαθρομετανάστευσης, που θα έχει διάρκεια και θα εφαρμοστεί μετά τις εκλογές.

 

πηγή: protohema.gr