Ομάδα που μας φτάνει στον Θεό!

Ο Παναγιώτης Γκαραγκάνης γράφει για την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού, η οποία από την έντονη αμφισβήτηση έφτασε στην απόλυτη τρέλα και αποθέωση.

Ζήσαμε μία νύχτα Παρασκευής, γεμάτη όμορφα συναισθήματα. Το ΣΕΦ θύμησε ξανά το γήπεδο, όπου είχε προσκυνήσει ολόκληρη η Ευρώπη τη δεκαετία του '90. Ο Ολυμπιακός εξασφάλισε πανηγυρικά την πρόκριση στο φάιναλ φορ της Euroleague, για έβδομη φορά στην ιστορία του, παίρνοντας... γλυκιά εκδίκηση από τη Σιένα για τον περυσινό αποκλεισμό στην προημιτελική φάση του θεσμού. Κανείς δεν το περίμενε στην αρχή της σεζόν. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της πειραϊκής ομάδας, που από την έντονη αμφισβήτηση στις αρχές της αγωνιστικής περιόδου έφτασε στην απόλυτη (και δικαιολογημένη) τρέλα και αποθέωση λίγους μήνες μετά.

Θυμάμαι σαν τώρα πως αισθανόμουν μετά το πρώτο παιχνίδι στην πρώτη φάση των ομίλων. Ο Ολυμπιακός είχε ηττηθεί εύκολα στην Ισπανία από την πρωτάρα στη διοργάνωση, Μπιλμπάο, παίζοντας κάτι σαν μπάσκετ. Μέσα μου είχα πει πως αυτή η σεζόν θα είναι επίπονη για το πολύπαθο αυτό τμήμα, που για μία ακόμα σεζόν χτίστηκε ουσιαστικά από την αρχή. Έπειτα από έξι μήνες, θυμάμαι ακόμα εκείνη την αντίδρασή μου. Πόσο λάθος αποδείχθηκε ότι είχα κάνει τότε... 

Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς και οι παίκτες του, με το κεφάλι κάτω, δεν σταμάτησαν ημέρα να δουλεύουν αρμονικά και να εξελίσσονται ως ομάδα. Τα αποτελέσματα αυτής της αδιάκοπης δουλειάς, τα βλέπουμε όλοι πάνω στο παρκέ από τον Ιανουάριο και μετά. Ο Ολυμπιακός άφησε στην άκρη το πείραμα με τα κολλεγιόπαιδα (Λούκας και Χάουαρντ) και απέκτησε μεσούσης της σεζόν δύο Αμερικανούς, που κάνουν τη διαφορά. Ο Ντόρσεϊ είναι το 50% (και βάλε) της αμυντικής λειτουργίας του ερυθρόλευκου συνόλου και ο Λο ένας παίκτης, που όταν η μπάλα "καίει" δεν κρύβεται ποτέ. Ο "Ντούντα" έδωσε στην πορεία του χρόνου διακριτούς ρόλους μέσα στην ομάδα. Ο κάθε παίκτης ξέρει τι πρέπει να κάνει όταν μπαίνει στο παρκέ. Είτε για ένα λεπτό είτε για περισσότερα. Ο Ολυμπιακός δεν είναι πια ομάδα μόνο του Σπανούλη, ο οποίος, φυσικά, εξακολουθεί να παραμένει ο ηγέτης του Θρύλου. Ωστόσο, δεν είναι πια μόνος. Το "supporting cast" είναι αξιολογότατο...

Ο Πρίντεζης πραγματοποιεί την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Έτσι απλά! Ο Χάινς είναι παλικάρι από τα λίγα. Παίζει πάνω από όλα με την ψυχή του, για αυτό και καλύπτει τις όποιες αδυναμίες έχει, αγωνιζόμενος ως σέντερ παρά το "μικρό" ύψος του. Η εμφάνισή του στον τέταρτο προημιτελικό με τη Σιένα είναι από τις συγκλονιστικότερες Αμερικανών παικτών με τη φανέλα του Ολυμπιακού. Ειλικρινά, δεν έχω λόγια. Ένας από εμάς...

Οι Σλούκας, Παπανικολάου και Μάντζαρης αποτελούν μία ελληνική τριπλέτα, που μπορεί να αφήσει εποχή, αν συνεχίσει να δουλεύει σκληρά και να... πατάει στη γη. Και οι τρεις έχουν καθοριστική συμβολή στην αγωνιστική μεταμόρφωση του Ολυμπιακού από το Top 16 της Euroleague και μετά. Ο Άντιτς είναι μαχητής. Στο τέταρτο δεκάλεπτο προχθές, έπαιζε άμυνα για... δέκα παίκτες! Ο Κέσελ ήταν φευγάτος, αλλά βρήκε κι αυτός τη θέση του στην ομάδα (παίζοντας άμυνα, παίρνοντας ριμπάουντ και καμιά φορά σκοράροντας κιόλας), έστω κι αν πρέπει να... διορθώσει ακόμα την ψυχολογία του. Τα σουτ που έχασε στον τέταρτο προημιτελικό με τη Σιένα, τα έχει βάλει πολλάκις με τη φανέλα της Εθνικής Σερβίας. Ο Παπαδόπουλος έχει παροπλιστεί μετά τον τραυματισμό του, αλλά η εμπειρία του "μετράει". Ο Γκετσεβίτσιους έχει συγκεκριμένη πια (ολιγόλεπτη) αποστολή, να μπαίνει μέσα και να προσφέρει λύσεις από την περιφέρεια. Οι Βασιλόπουλος, Γλυνιαδάκης, Κατσίβελης και Πελεκάνος αγωνίζονται όποτε το κρίνει ο προπονητής τους. Όλοι οι παίκτες έχουν βάλει το δικό τους λιθαράκι.

Βίωσα μέσα από τις κερκίδες του ΣΕΦ τα δύο παιχνίδια με τη Σιένα και τη συγκλονιστική πρόκριση που πήρε η ομάδα. Ο κόσμος ήταν υπέροχος. Το ΣΕΦ θύμισε την παλιά καλή εποχή. Ειδικά τη νύχτα της Παρασκευής, η ανατριχίλα που ζήσαμε όλοι όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο γήπεδο δεν περιγράφεται με λόγια. Δώδεκα χιλιάδες Ολυμπιακοί να παίζουν άμυνα σε κάθε φάση. Να σπρώχνουν τους παίκτες, τις στιγμές που είχαν ανάγκη την ψυχολογική υποστήριξη. Απίστευτο συναίσθημα...

Αυτή η ομάδα αγγίζει όσο καμία άλλη τον ψυχισμό μας, με την υγεία και την καρδιά που "βγάζει" πάνω στο παρκέ. Αυτοί οι παίκτες μπαίνουν στο γήπεδο με ένα και μοναδικό στόχο: να μην υποταχθούν. Να τα δώσουν όλα και ό,τι βγει. Αυτή ομάδα, αυτοί οι παίκτες και αυτός ο προπονητής, γέμισαν το ΣΕΦ. Ναι, μόλις για δεύτερη φορά τη φετινή σεζόν. Ο λαός του Ολυμπιακού έχει τραβήξει πολλά. Έχει περάσει πολλά. Τίτλοι, που έπρεπε να κατακτηθούν γιατί πολύ απλά η ομάδα άξιζε να γευθεί τη χαρά αυτή, έχουν κλαπεί με άτιμο τρόπο. Το περασμένο καλοκαίρι, ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος ήταν έτοιμοι να τα βροντήξουν και να φύγουν, εξ ου και η ανακοίνωση περί αποχώρησής τους από το μπάσκετ. Δεν το έβαλαν, όμως, κάτω. Άσχετα αν μέχρι στιγμής δεν έχουν επισημοποιήσει πως θα παραμείνουν στο τιμόνι της ΚΑΕ, είναι εδώ και θα συνεχίσουν να είναι. Το μπάτζετ μπορεί να μειώθηκε αισθητά, αλλά τα χρήματα δεν εγγυώνται την επιτυχία. Οι Αγγελόπουλοι ήταν αυτοί που επέμειναν να ενισχυθεί η ομάδα τον Γενάρη και δικαιώθηκαν. Τη διαφορά, τη βλέπουμε όλοι μας.

Ό,τι και να γίνει από εδώ και πέρα μέχρι το τέλος της σεζόν, η ουσία δεν αλλάζει. Ο Ολυμπιακός θα κατακτήσει τους τίτλους που αξίζει και θα κυριαρχήσει τα επόμενα χρόνια. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Η πρόκριση στο φάιναλ φορ της Euroleague αποτελεί ούτως ή άλλως μία τεράστια επιτυχία για τη νεανική ομάδα του Ολυμπιακού. Στην Α1, ο Θρύλος έχει το πλεονέκτημα έδρας μέχρι την τελική φάση, όπου θα ανταμώσει με τον Παναθηναϊκό. Όλα, λοιπόν, είναι ανοιχτά. Βέβαια, αν ο Λο έπαιζε στον τελικό, το Κύπελλο θα είχε κατακτηθεί για τρίτη σερί χρονιά.

Οι ερυθρόλευκοι επιστρέφουν σε φάιναλ φορ έπειτα από δύο χρόνια. Μόνο ο Βασιλόπουλος υπάρχει ακόμα στην ομάδα από το χαμένο τελικό του Παρισιού κόντρα στην Μπαρτσελόνα. Η φανέλα του Ολυμπιακού, όμως, είναι βαριά και ασήκωτη. Όποιος την υποτιμήσει στην Κωνσταντινούπολη, θα κλάψει με μαύρο δάκρυ. Ο Ολυμπιακός έχει ένα βατό ημιτελικό. Αυτή η Μπαρτσελόνα δεν φοβίζει κανένα. Το γεγονός πως απέφυγε στη διασταύρωση την ΤΣΣΚΑ αφήνει σαφώς πολύ περισσότερες ελπίδες. Ο σύλλογος της Μόσχας είναι τουλάχιστον ένα επίπεδο ανώτερη από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές ομάδες και λογικά θα δώσει το "παρών" στον τελικό, αλλά σε ένα παιχνίδι μπορούν να γίνουν τα πάντα. Προτρέχω, ε; Αυτή η ομάδα, μας φτάνει στον Θεό. Αυτή η ομάδα, μπορεί να κάνει δυνατό το αδύνατο. Αυτή η ομάδα, αντιπροσωπεύει ξεκάθαρα τα εκατομμύρια των φιλάθλων του Ολυμπιακού.

πηγή: redplanet.gr