Μαύρο άλογο στην πλατεία

Ο Νίκος Παπαδογιάννης καταθέτει στο blog του στο gazzetta.gr τα προγνωστικά του για τα πλέι-οφ της Ευρωλίγκας και δίνει στον Ολυμπιακό αυξημένες πιθανότητες πρόκρισης σε βάρος της Σιένα.

Τα προγνωστικά που κατέθεσα στο σημείωμα της 3^ης Φεβρουαρίου («Θα τους αντέξει το σχοινί») δικαιώθηκαν μέχρι κεραίας, με μοναδική εξαίρεση την πρόκριση της Μακάμπι αντί της Μπένετ Καντού. Τείνω να ξεχνώ πόσο κατηφορικό γίνεται το παρκέ του «Γιαντ Ελιάου» όταν ο φιλοξενούμενος εμφανίζεται μπόσικος και υπερφίαλος. Καλό θα είναι να το θυμάται ο Παναθηναϊκός στο τέλος του μήνα…

Πράγματι, τις άντεξε το σχοινί τις δύο ελληνικές ομάδες. Αντίθετα με τους Τούρκους και με κάτι καλόπαιδα από την Ισπανία, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός αποδείχθηκαν εξαιρετικοί ισορροπιστές. Αντιμετώπισαν με επιτυχία όλα τα «πρέπει» που βρήκαν στο δρόμο τους τις τελευταίες 4 αγωνιστικές του Top-16 και πέτυχαν τους στόχους, υπενθυμίζοντας ότι το ελληνικό μπάσκετ είναι εδώ, όχι ακριβώς ενωμένο, αλλά οπωσδήποτε δυνατό.

Η πορτοκαλί μπάλα παραμένει πόλος αντίστασης και πηγή χαμόγελου για τη μισοπεθαμένη Ελλάδα. Οι ομάδες του μπάσκετ υπενθυμίζουν ότι υπάρχουν και Έλληνες που εργάζονται μεθοδικά και κατακτούν την Ευρώπη. Το καλύτερο κοπλιμέντο που μπορώ να σκεφτώ για τον Παναθηναϊκό είναι ότι έχει ξεφύγει εδώ και χρόνια από τις συντεταγμένες μίας ελληνικής ομάδας και το μικρόκοσμο του ελληνικού αθλητισμού. Μετά από χρόνια αυτοκαταστροφικής τακτικής, ο Ολυμπιακός φαίνεται ότι βαδίζει στο ίδιο μονοπάτι.

Η ολόψυχη ευχή μου, να προκριθούν αμφότεροι στο φάιναλ-φορ της Κωνσταντινούπολης, σκοντάφτει στο συνήθη αστερίσκο. Ποιος θα συμμαζέψει τους ασυμμάζευτους που θα σπεύσουν με λεωφορεία, αεροπλάνα και βαπόρια σε ουδέτερο έδαφος για να βγάλουν το ελληνικότατο άχτι τους; Ευτυχώς, η Τουρκία έχει κανονική αστυνομία, όχι τουριστική σαν τη δική μας. Όσοι αμετανόητοι καταστρώνουν από τώρα σχέδια για έκτροπα επί τουρκικού εδάφους, ας έχουν κατά νου τρεις λεξούλες: «Εξπρές του Μεσονυχτίου».

Το μεσονύχτιο της Πέμπτης βρήκε τον Ολυμπιακό ποτισμένο με σαμπάνια. Η πρόκρισή του στους 8 της Ευρωλίγκας ήταν απόλυτα δίκαιη και άξια χειροκροτήματος, αφού επιτεύχθηκε μέσα από πολλά προβλήματα και δύσκολες κληρώσεις.

Στον πρώτο γύρο, η άπειρη και αρχικώς προβληματική στη χημεία της ομάδα του Ντούσαν Ίβκοβιτς έπεσε σε Ομιλο με 5 ισχυρούς αντιπάλους, εκ των οποίων έμεινε εκτός νυμφώνος ολόκληρη Κάχα Λαμποράλ. Στο δεύτερο, είχε να παλέψει με δύο τουρκικές ομάδες για ένα εισιτήριο, πίσω από την αχτύπητη ΤΣΣΚΑ. Για να φτάσει στα προημιτελικά, χρειάστηκε να δοκιμαστεί τρεις φορές στην αφιλόξενη Κωνσταντινούπολη και να κολυμπήσει στον ποταμό δολαρίων με τα οποία οι Τούρκοι προσπάθησαν (δίχως επιτυχία) να «αγοράσουν» μία μεγάλη διάκριση. Ταξίδεψε επίσης στη Μόσχα, στο Μπιλμπάο, στη Βιτόρια, στο Καντού, στο Νανσύ.

 Έπαθε, έμαθε, διόρθωσε, βελτιώθηκε, προχώρησε.

 Έδιωξε τους νερόβραστους Λούκας και Χάουαρντ, παραμέρισε τον απογοητευτικό Κέσελι, γέμισε τα κενά της ρακέτας του με τον πολύτιμο Ντόρσεϊ, ανέβασε στο πάλκο τους Μάντζαρη και Σλούκα, πόνταρε στην απογείωση του Πρίντεζη, έδωσε ρόλο στον Έισι Λο, σχημάτισε έτσι το «supportingcast» που απεγνωσμένα χρειαζόταν ο Βασίλης Σπανούλης.

Ο αρχηγός του Ολυμπιακού ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμό, υπήρξε επιβάτης στους πρώτους αγώνες του Top-16, αλλά όρθωσε ανάστημα την πιο κρίσιμη στιγμή και πέρασε πρώτος τη γραμμή του τερματισμού. Στις προηγούμενες 5 αγωνιστικές, είχε συνολικά 10 ασίστ και 22 λάθη. Χθες, μοίρασε 8 έτοιμα καλάθια στους συμπαίκτες του (ιδίως στον Ντόρσεϊ, που καταλαβαίνει το παιχνίδι όσο λίγοι ψηλοί) και έχασε τη μπάλα μόνο 3 φορές, σε «ανύποπτες» μάλιστα στιγμές. Τα κλεψίματά του έφεραν 4 εύκολα καλάθια αφού έγιναν στη σέντρα, ενώ η τάπα του στο Γιάκα Λάκοβιτς, στο 40-33, ήταν το σάλπισμα για την τελική επίθεση.

Στη συγκεκριμένη φάση, ο Σπανούλης θύμισε Διαμαντίδη.  

«Μου αρέσει πολύ ο φετινός Ολυμπιακός», ομολόγησε στη χθεσινοβραδυνή εκπομπή της NovaoΝίκος Ζήσης. Στους περισσότερους αρέσει, αφού, για μια φορά, είναι ομάδα με τα όλα της. Μπολιασμένη με νιότη, ενθουσιασμό, ομοιογένεια, φλόγα, δίψα. Ο Ολυμπιακός των λαμπρών αστέρων δεν άρεσε σε κανέναν, αφού ο καθένας έπαιζε για πάρτη του, με σημείο ναδίρ τα εκφυλιστικά φαινόμενο του 2010, στο φάιναλ-φορ του Παρισιού.

Δύο χρόνια αργότερα, ο (με ελάχιστες εξαιρέσεις) αποψιλωμένος από παίκτες πρώτης γραμμής κερδίζει χειροκροτήματα από τους ουδέτερους παρατηρητές και εμφανίζεται ως βάσιμος διεκδικητής μίας θέσης στο φάιναλ-φορ. Κι ας μην έχει Τεόντοσιτς, Μπουρούση, Παπαλουκά, Σχορτσανίτη, Κλέιζα και Τσίντρες. Το οξύμωρο, που για το έμπειρο μάτι δεν είναι ακριβώς οξύμωρο, προσφέρει τροφή για σκέψη στους βιαστικούς και στους ανυπόμονους.

Πιστεύω ότι η προημιτελική σειρά ανάμεσα στη Σιένα και στον Ολυμπιακό θα είναι η πιο ενδιαφέρουσα και ενδεχόμενως αμφίρροπη από τις τέσσερις: μία παρτίδα σκάκι ανάμεσα σε κορυφαίους προπονητές. Τις υπόλοιπες θα τις κερδίσουν εύκολα ή δύσκολα, χωρίς να χρειαστούν 5^ο παιχνίδι, η ΤΣΣΚΑ, η Μπαρτσελόνα και ο Παναθηναϊκός. Τρία-μηδέν, τρία-μηδέν, τρία-ένα.

Ο Ίβκοβιτς θα χρησιμοποιήσει για τυφλοσούρτη τις ήττες της Μοντεπάσκι από Μπιλμπάο και Ρεάλ, ώστε να στήσει δόκανο στο δύσβατο «Παλαέστρα» και ει δυνατόν να κλέψει μία νίκη στο 1^ο ή στο 2^ο παιχνίδι. Ο Μάντζαρης και ο Σλούκας προβάρουν από τώρα τη στολή του καμικάζι για τις μονομαχίες με το ΜακΚάλεμπ, ο Σπανούλης δίνει ραντεβού με τον αδελφοποιτό του το Ζήση αλλά και με το Ρακότσεβιτς, ο Πρίντεζης θα δοκιμάσει την τύχη του απέναντι στο μετρ της άμυνας Στόουνρουκ, ο Ντόρσεϊ θα προσπαθήσει να στήσει τρόπαιο μέσα στις ρακέτες, απέναντι σε έναν αντίπαλο συγκριτικά ευάλωτο στα ριμπάουντ.

Η Μοντεπάσκι παρουσιάζεται ως φαβορί στο ξεκάθαρο 70-30 του προημιτελικού, αλλά ο Ολυμπιακός  θα είναι το επικίνδυνο αουτσάιντερ, το μαύρο άλογο στο «Πάλιο» της μεσαιωνικής πλατείας της Σιένα.

πηγή: gazzetta.gr